საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის მუხლი 232 განსაზღვრავს გარემოებებს, რომლებიც გამორიცხავს ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის საქმის წარმოების დაწყებას, ხოლო დაწყებული საქმე უნდა შეწყდეს. ეს ნორმა სამართლიანი წარმოების ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი გარანტიაა: ის ადგენს, რომ არა ყოველი ოქმით დაფიქსირებული ფაქტი უნდა დასრულდეს სახდელით, და კანონით გათვალისწინებულ შემთხვევებში საქმე ან საერთოდ არ იწყებს წარმოებას ან უკვე დაწყებული წარმოება წყდება. ამ გვერდზე დეტალურად ავღწერთ ამ გარემოებების ყველა ჯგუფს და ვხსნით, რატომ არის ამ ნორმის ცოდნა რეალური თავდაცვითი ინსტრუმენტი.
საქმის ფაქტობრივი და პიროვნული საფუძვლები
პირველი ჯგუფი ეხება თავად ფაქტს და პირს. საქმე არ იწყებს წარმოებას და დაწყებული შეწყდება, თუ ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ფაქტი არ არსებობს — ეს უმარტივესი და ამავდროულად ყველაზე ხშირად დავადებული საკითხია: ორგანომ უნდა დაადგინოს არა მხოლოდ ის, რომ ქმედება ჩადენილა, არამედ ის, რომ მასში დარღვევის ნიშნები არსებობს. შემდეგ — იმ პირის მიმართ, რომელსაც დარღვევის ჩადენის მომენტისთვის 16 წელი არ შესრულებია, საქმე არ შეიძლება აღძრას ასაკის გამო. თუ მართლსაწინააღმდეგო მოქმედების ან უმოქმელობის ჩამდენი პირი შეურაცხია, საქმე ასევე წყდება. და ბოლოს, თუ პირი, რომლის მიმართაც საქმე დაიწყო, გარდაიცვალა, წარმოება წყდება ტრაგიკული მიზეზით — პასუხისმგებლობის სუბიექტი აღარ არსებობს.