საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის მუხლი 39 ადგენს ვადას, რომლის გასვლის შემდეგაც პირი ადმინისტრაციულსახდელდაუდებლად ითვლება. ეს ინსტიტუტი პრაქტიკულად მნიშვნელოვანია, რადგან ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის ბევრი ნორმა განმეორებით ჩადენას უფრო მკაცრ სანქციას უკავშირებს: თუ პირი კვლავ „ადმინისტრაციულსახდელდადებულად“ ითვლება, მის მიმართ გამოიყენება დარღვევის გამმძიმებელი შედეგები. ამ გვერდზე დეტალურად ვხსნით, როდის და როგორ იწყებს დინებას ერთწლიანი ვადა, რა განსხვავებაა ჯარიმისა და სხვა სახდელის შემთხვევაში და რატომ არის ჯარიმის სრულად გადახდა ამ ვადისთვის გადამწყვეტი ცალკე კატეგორიაში. აგრეთვე ვაჩვენებთ, რომელი დოკუმენტები ადასტურებს საწყის მომენტს და როგორ უნდა აიგოს სწორი თავდაცვითი არგუმენტაცია საქმის განხილვის ყველა ეტაპზე.
ზოგადი წესი — ერთი წელი სახდელის მოხდიდან
მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თუ ადმინისტრაციულსახდელდადებულ პირს ამ სახდელის მოხდის დღიდან 1 წლის განმავლობაში არ ჩაუდენია ახალი ადმინისტრაციული სამართალდარღვევა, იგი ადმინისტრაციულსახდელდაუდებლად ჩაითვლება, გარდა ადმინისტრაციული სახდელის სახით ჯარიმის დაკისრების შემთხვევისა. ეს ნიშნავს, რომ არაჯარიმული სახდელებისთვის ვადის დინება იწყება სახდელის რეალურად მოხდის — აღსრულების — მომენტიდან. მნიშვნელოვანია, რომ პირი ცალსახად უნდა იყოს გათავისუფლებული სახდელისგან: თუ სახდელი ჯერ არ არის აღსრულებული, ვადა არც იწყებს დინებას. ამიტომ სახდელის აღსრულების დოკუმენტური ფიქსაცია — დადგენილება, ქვითარი, აღსრულების აქტი — იმდენად მნიშვნელოვანია, რამდენადაც თავად სახდელის დადების აქტი, რადგან სწორედ ამ მომენტიდან იწყება ერთწლიანი ვადის დინება.