მუხლი 173⁷ და მისი დანიშნულება
საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის მუხლი 173⁷ ადმინისტრაციულ პასუხისმგებლობას განსაზღვრავს გასაშვილებელი ბავშვის ან მშვილებლის ძებნისათვის ან შეთავაზებისათვის საჯარო განცხადების მეშვეობით. ნორმა იცავს შვილად აყვანის ინსტიტუტს და მის ყველაზე მგრძნობიარე მონაწილეს — ბავშვს: შვილად აყვანა სახელმწიფოს მიერ კონტროლირებადი პროცედურაა, სადაც გადაწყვეტილებები ბავშვის ინტერესების საფუძველზე და კანონით დადგენილი წესით იღება. საჯარო განცხადებით ბავშვის ან მშვილებლის ძებნა ამ სისტემას გვერდით აუვლის, ბავშვის იდენტიფიკაციის რისკს ქმნის და შვილად აყვანას პირად გარიგებას ამსგავსებს — ამიტომ კანონმდებელი ამ ქცევას ცალკე დარღვევად აფასებს.
რა ითვლება დარღვევად
მუხლის რედაქციით, ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევას წარმოადგენს გასაშვილებელი ბავშვის ან მშვილებლის ძებნა ან შეთავაზება საჯარო განცხადების მეშვეობით. ნორმა ორ მიმართულებას ფარავს: როდესაც ვინმე საჯაროდ ეძებს ბავშვს შვილად საყვანელად, და როდესაც ვინმე საჯაროდ სთავაზობს გასაშვილებელ ბავშვს ან საკუთარ თავს მშვილებლად. ფორმა არსებითი არაა — განცხადება შეიძლება იყოს ბეჭდური, ელექტრონული გამოცემა, სოციალური ქსელი ან რაიმე სხვა საჯარო ფორმატი; გადამწყვეტია საჯაროობის ფაქტი.
აღსანიშნავია, რომ ნორმა ეწინააღმდეგება არა შვილად აყვანის იდეას, არამედ მის არაკანონიერ გზებს: სახელმწიფო სისტემა ბავშვისა და ოჯახის შესაბამისობას სპეციალიზებული პროცედურით ადგენს, და საჯარო განცხადებით ამ პროცედურის გარეშე მოქმედება ბავშვის ინტერესებს არავითარ შემთხვევაში ემსახურება. ამიტომ დარღვევის შეფასებისას საქმის გარემოებები მნიშვნელოვანია, თუმცა საჯარო განცხადების ფაქტი თვითონ არის ნორმის არსი.
ჯარიმის ოდენობა
ამ დარღვევისათვის მუხლი 173⁷ განსაზღვრავს მოქალაქის დაჯარიმებას შრომის ანაზღაურების ათასი მინიმალური ოდენობით — ანუ 1000 მინიმალური ოდენობით, — ხოლო თანამდებობის პირის შემთხვევაში ჯარიმა განისაზღვრება შრომის ანაზღაურების ორი ათასი მინიმალური ოდენობით — ანუ 2000 მინიმალური ოდენობით. ეს ორი დონე ცალ-ცალკეა დაწესებული მოქალაქისა და თანამდებობის პირისთვის, და მათი ერთმანეთში შერევა დაუშვებელია.
ჯარიმა მინიმალური ოდენობებით არის გამოხატული და ლარად გადაყვანა ამ გვერდზე არასწორია: მინიმალური ოდენობის ფულადი ღირებულება დროთა განმავლობაში იცვლება კანონმდებლობით დადგენილი წესის შესაბამისად, ამიტომ სწორი ფორმულირება სწორედ მინიმალური ოდენობებით რჩება. რომელი პერიოდის მინიმალური ოდენობა გამოიყენება კონკრეტულ საქმეში, ეს სახდელის დაკისრების წესებით წყდება.

