რას აწესრიგებს მუხლი 237
საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის მუხლი 237 განსაზღვრავს მტკიცებულებათა შეფასების წესს ადმინისტრაციულ საქმეზე. ეს პროცესუალური ნორმაა და სანქციას არ შეიცავს — მისი აზრი ისაა, რომ განმხილველი ორგანოს დასკვნა მტკიცებულებებზე თავისუფალი შეფასებით იბადება, მაგრამ ეს თავისუფლება პასუხისმგებლობას არ ათავისუფლებს: შეფასება უნდა ემყარებოდეს საქმის გარემოებათა ერთობლივ, ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ გამოკვლევას.
ადმინისტრაციულ საქმეში დაცვისთვის ეს ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ნორმაა: სწორედ აქ არის ჩამოყალიბებული ის წესი, რომ წყალობა ეჭვგარეშეა და გადაუწყვეტელი ეჭვი წყდება პირის სასარგებლოდ.
მტკიცებულებას წინასწარ ძალა არ აქვს
მუხლის პირველი ნაწილი განაწესრიგებს ორ პრინციპს. პირველი: არცერთ მტკიცებულებას არ აქვს წინასწარ დადგენილი ძალა — არც ოქმს, არც შემაჯამებელ დასკვნას, არც მოწმის ჩვენებას და არც სხვა რამეს. ყველა მტკიცებულება თანაბარია შეფასების წინაშე და მათი საბოლოო წონა განმხილველი ორგანოს რწმენამ უნდა განსაზღვროს. მეორე: ეს რწმენა შინაგანია — ორგანო ხელმძღვანელობს კანონითა და მართლშეგნებით, მაგრამ რწმენა უნდა ემყარებოდეს საქმის ყველა გარემოების ერთობლივ, ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ გამოკვლევას. ანუ თავისუფალი შეფასება არ ნიშნავს თვალთმაქცობას: დასკვნა უნდა იყოს დასაბუთებული მთელი საქმის მასალებით.
ეჭვი წყდება პირის სასარგებლოდ
მუხლის მეორე ნაწილი ადმინისტრაციულ წარმოებაში შემოიტანს იმავე პრინციპს, რომელიც სისხლის სამართალში ცნობილია: მტკიცებულებათა შეფასებისას წარმოშობილი ეჭვი, რომელიც არ დადასტურდება კანონმდებლობით დადგენილი წესით, უნდა გადაწყდეს პასუხისგებაში მიცემული პირის სასარგებლოდ. ანუ: თუ საქმის მასალებში რჩება ეჭვი, რომელიც სხვა მტკიცებულებით არ ფარდება, ეს ეჭვი ორგანოს უნდა მიჰყვეს იმ მიმართულებით, რომელიც პირს შეამსუბუქებს.
პრაქტიკაში ეს ნორმა მაშინ იძრახება, როცა ორგანოს დასკვნა ეყრდნობა ერთ მტკიცებულებას, მაგრამ საქმეში არსებობს მეორე, რომელიც ამ დასკვნას ეჭვქვეშ აყენებს. ასეთ შემთხვევაში ეჭვის გადაჭრა პირის სასარგებლოდ კანონის მოთხოვნაა, და მისი უგულებელყოფა — გასაჩივრების საფუძველი.

