საავტომობილო ბენზინისა და დიზელის საწვავის ხარისხობრივი ნორმების დარღვევა (მუხლი 91³)

რას კრძალავს 91³ მუხლი

საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 91³ მუხლი ეხება საავტომობილო ბენზინის ხარისხობრივ ნორმებსა და დიზელის საწვავის შემადგენლობის ნორმებს. ეს ნორმები საქართველოს მთავრობის დადგენილებით არის განსაზღვრული, ხოლო მუხლი სამ დამოუკიდებელ ქცევას აწესრიგებს: ასეთი ნორმების შეუსაბამო საწვავის იმპორტს, წარმოებას და მიწოდებას საქართველოს ტერიტორიაზე.

ეს სამი ნაწილი ერთმანეთს არ ცვლის — თითოეულს საკუთარი შემადგენლობა და საკუთარი სანქცია აქვს. მუხლის ტექსტი პირდაპირ მიუთითებს, რომ ჯარიმა ეკისრება სამართალდამრღვევ ფიზიკურ ან იურიდიულ პირს, ანუ პასუხისმგებლობა კომპანიით არ შემოიფარგლება. პრაქტიკაში საქმე ეხება იმპორტიორებს, საწვავის მწარმოებლებს, ნავთობპროდუქტების საცავებსა და ავტოგასამართი სადგურების მიმწოდებლებს. მუხლი ვრცელდება საქართველოს ტერიტორიაზე განხორციელებულ ქმედებაზე და თითოეული ნაწილი ცალკე ეტაპს აღწერს — შემოტანას, დამზადებას და შემდგომ მიწოდებას.

სანქცია ორი კომპონენტისგან შედგება

91³ მუხლის თავისებურება ისაა, რომ თითოეულ ნაწილში ჯარიმა ორნაწილიანია: ფიქსირებული თანხა და მასზე დამატებული, გამრავლებით გამოთვლილი თანხა. კანონის ტექსტით ეს ასე გამოიყურება:

• პირველი ნაწილი — ნორმების შეუსაბამო ბენზინის ან/და დიზელის საწვავის იმპორტი: 30 000 ლარი და იმპორტირებული შესაბამისი საწვავის საბაჟო ღირებულების 10-ზე ნამრავლის ტოლი თანხა;
• მეორე ნაწილი — ასეთი საწვავის წარმოება: 30 000 ლარი და წარმოებული საწვავის ფაქტობრივი მოცულობის (ლიტრის) თვითღირებულების 10-ზე ნამრავლის ტოლი თანხა;
• მესამე ნაწილი — ასეთი საწვავის მიწოდება: 20 000 ლარი და ავტოგასამართ სადგურში ან ნავთობპროდუქტების საცავში მიწოდებისთვის განთავსებული ან განკუთვნილი ფაქტობრივი მოცულობის (ლიტრის) მიწოდების ადგილზე არსებული მიწოდების ფასის 5-ზე ნამრავლის ტოლი თანხა.

ფიქსირებული ნაწილი ერთი და იმავე ნაწილისთვის უცვლელია, მეორე კომპონენტი კი პირდაპირ არის დამოკიდებული საწვავის ღირებულებასა და მოცულობაზე. სწორედ ამიტომ ორ, ერთი შეხედვით მსგავს საქმეს შორის საბოლოო თანხა შეიძლება მრავალჯერ განსხვავდებოდეს. მნიშვნელოვანია ისიც, რომ კანონი სამივე ნაწილში სამ სხვადასხვა საანგარიშო ბაზას იყენებს: იმპორტისას — საბაჟო ღირებულებას, წარმოებისას — თვითღირებულებას, ხოლო მიწოდებისას — მიწოდების ადგილზე არსებულ ფასს. ეს ბაზები ერთმანეთს არ ენაცვლება.