რას განსაზღვრავს სისხლის სამართლის კოდექსის მე-381 მუხლი
საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის მე-381 მუხლი იცავს სასამართლო ხელისუფლების ავტორიტეტს და ითვალისწინებს პასუხისმგებლობას ძალაში შესული განაჩენის ან სხვა სასამართლო გადაწყვეტილების შეუსრულებლობისთვის ანდა მისი შესრულებისთვის ხელის შესაჭიდებლად. ამ ნორმის პრაქტიკული მნიშვნელობა განსაკუთრებით შესამჩნევია ოჯახურ სამართალში: ალიმენტის გადახდის შესახებ სასამართლოს გადაწყვეტილება, ქონების გადაცემის ან ბავშვთან ურთიერთობის წესის შესახებ განჩინება — ყველა ეს აქტი სასამართლო გადაწყვეტილებაა, და მისი სრული შესრულება მოვალეობაა. თუ გადაწყვეტილება ძალაშია შესული და პირი მის შესრულებას თავს არიდებს ან სხვებს უშლის ხელს, დგება სისხლისსამართლებრივი პასუხისმგებლობის საკითხი. საქმის ასეთი გადაწყვეტილებიდან სისხლის სამართლამდე გადასვლა მხოლოდ მაშინ ხდება, როცა კანონიერების დაცვის სხვა საშუალებები აღარ არსებობს, და სწორედ ამ ზღვარის ცოდნა განსაზღვრავს, როგორ უნდა იმოქმედოს თითოეულმა მხარემ.
დანაშაულის შემადგენლობა
მუხლის პირველი ნაწილი ითვალისწინებს ორ აქტიურ ფორმას: გადაწყვეტილების შეუსრულებლობას და მისი შესრულებისთვის ხელის შეშლას. აუცილებელი ნიშანია გადაწყვეტილების ძალაში შესვლა — ვადის გასვლამდე ან გასაჩივრების შედეგების გადაუწყვეტლად არსებული აქტი ამ მუხლით არ იცავს, რადგან კანონი ზუსტად ძალაში შესულ გადაწყვეტილებას ასახელებს. მეორე ნაწილი ცალკე შემადგენლობად განიხილავს იმავე ქმედებას ხელისუფლების წარმომადგენლის ან მოხელის მიერ ჩადენას — აქ სასჯელი მკაცრია, რადგან დამნაშავე სახელმწიფო აპარატის საშუალებით ახდენს ზეგავლენას სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე. ალიმენტის საქმეებში ეს ნიშნავს, რომ გადახდის ვალდებულების გაცნობიერებული თავისაცილება ძალაში შესული გადაწყვეტილების ფონზე სწორედ ამ ნორმის აქცენტში ხვდება.
სანქციები მუხლი 381-ის მიხედვით
კანონი ორი ნაწილისთვის ცალ-ცალკე განსაზღვრავს სასჯელს:
- განაჩენის ან სხვა სასამართლო გადაწყვეტილების შეუსრულებლობა ანდა მისი შესრულებისთვის ხელის შეშლა — ჯარიმა, ან საზოგადოებისათვის სასარგებლო შრომა ვადით ას ოთხმოციდან ორას ორმოც საათამდე, ანდა თავისუფლების აღკვეთა ვადით ორ წლამდე;
- იგივე ქმედება, ჩადენილი ხელისუფლების წარმომადგენლის ან მოხელის მიერ, — ჯარიმა, ან საზოგადოებისათვის სასარგებლო შრომა ვადით ორას ორმოციდან სამას სამოც საათამდე, ანდა თავისუფლების აღკვეთა ვადით ორიდან ოთხ წლამდე, თანამდებობის დაკავების ან საქმიანობის უფლების ჩამორთმევით ვადით სამ წლამდე.
როგორც ვხედავთ, სასჯელის დიაპაზონი ჯარიმიდან ოთხი წლის ვადით თავისუფლების აღკვეთამდეა და მეორე ნაწილის შემთხვევაში ემატება თანამდებობის დაკავების უფლების ჩამორთმევაც. ამავდროულად, მუხლი ორივე ნაწილში ითვალისწინებს ჯარიმასაც და საზოგადოებისათვის სასარგებლო შრომასაც, რაც ნიშნავს, რომ კანონდამცავი სისტემა თანაბრად აყენებს როგორც დამაჯამებელ, ისე საზოგადოებასთან დაბრუნების ორიენტირებულ რეაგირებას. კონკრეტული სასჯელის არჩევანი სასამართლოს კომპეტენციაა და ის საქმის გარემოებებზე — შეუსრულებლობის ხანგრძლივობაზე, მოვალეობის მასშტაბზე და პირის ქცევაზე — არის დამოკიდებული.