კანონის მოქმედების სფერო — რას ფარავს განათლების სამართალი
საჯარო-სასკოლო განათლების სამართალი საქართველოში „ზოგადი განათლების შესახებ“ კანონით არის განსაზღვრული. კანონის პირველი მუხლის თანახმად, ზოგადი განათლების სფეროში საქართველოს კანონმდებლობას შეადგენს კონსტიტუცია, კონსტიტუციური შეთანხმება, საერთაშორისო ხელშეკრულებები და შეთანხმებები, ეს კანონი, სხვა კანონები და კანონქვემდებარე აქტები. თავად კანონი აწესრიგებს ზოგადსაგანმანათლებლო საქმიანობის განხორციელების პირობებს, მართვისა და დაფინანსების პრინციპებს, ყველა ზოგადსაგანმანათლებლო დაწესებულების სტატუსს და მათი დაფუძნების, საქმიანობის, რეორგანიზაციის, ლიკვიდაციისა და ავტორიზაციის წესებს.
ეს ჩარჩო სწორედ ის სივრცეა, სადაც სკოლასთან დაკავშირებული ნებისმიერი სამართლებრივი კითხვა წყდება — მოსწავლის უფლებებიდან დაწესებულების სტატუსამდე.
უფლებათა ბირთვი — თანაბარი და სავალდებულო განათლება
კანონის მე-9 მუხლი აყალიბებს სისტემის უფლებრივ ბირთვს: ყველას აქვს სრული ზოგადი განათლების მიღების თანაბარი უფლება, რათა სრულად განვითაროს თავისი პიროვნება და შეიძინოს ის ცოდნა და უნარ-ჩვევები, რომლებიც აუცილებელია წარმატების თანაბარი შესაძლებლობებისთვის. დაწყებითი და საბაზო განათლების მიღება სავალდებულოა, და დაუშვებელია მოსწავლის სისტემის მიღმა დატოვება საბაზო საფეხურის დაძლევამდე.
სახელმწიფო ვალდებულია შექმნას ზოგადი განათლების სისტემა და შესაბამისი სოციალურ-ეკონომიკური პირობები; მშობლის არჩევანის თავისუფლება კი არ მოიცავს სავალდებულო განათლებისგან თავის არიდების უფლებას.
ინსტიტუციური რეჟიმი — ავტორიზაცია
დაწესებულებრივი მხარე კანონის 32-ე მუხლით არის განსაზღვრული: ავტორიზაციის შედეგად იურიდიული პირი მოიპოვებს ზოგადსაგანმანათლებლო დაწესებულების სტატუსს და უფლებას, გასცეს სახელმწიფოს მიერ აღიარებული დოკუმენტი. ავტორიზაციის ვადა 9 წელია, და დამოუკიდებელ საავტორიზაციო პროგრამებს შორის ცალკე არის დაწყებითი, საბაზო და საშუალო საფეხურის პროგრამები.
დაწესებულება უფლებამოსილია განახორციელოს მხოლოდ საავტორიზაციო განაცხადში მითითებული პროგრამა — ანუ სტატუსი პროგრამით არის განსაზღვრული, და არა პირიქით.