ზღვის გარემოს დაცვის სამართლებრივი ბაზა
საზღვაო სამართლის ზოგადი ნორმები — გემების რეგისტრაცია, ეკიპაჟის შემადგენლობა, ზღვაოსნობის ხელშეკრულებები — ცალკე კანონმდებლობაშია განთავსებული და ამ გვერდის საფუძველზე არ იმყოფება; რაც აქ დოკუმენტირებულია, არის ზღვის გარემოს დაცვის რეჟიმი „საქართველოს გარემოს დაცვის შესახებ“ კანონით. კანონის მე-45 მუხლის თანახმად, ბუნებრივი ეკოსისტემები, ლანდშაფტები და ტერიტორიები დაცული უნდა იყოს დაბინძურების, დარღვევის, დაზიანების, დეგრადაციის, გამოფიტვისა და დაშლისაგან. დაცვას ექვემდებარება: ზღვის სანაპირო ზოლი; ჭაობები, წყაროსთავები, წყალსატევებისა და მდინარეების სათავეები, მყინვარები, მღვიმეები; სუბალპური და ჭალის ტყეები; ძვირფასი ტყის მასივები; მწვანე ზონის ტყეები; სანიტარული დაცვის ზონები და ტერიტორიები. ეკოსისტემების, ლანდშაფტებისა და ტერიტორიების გამოყენებასთან და მართვასთან დაკავშირებული ნებისმიერი საქმიანობა და მართვის რეჟიმი განხორციელდება გარემოს დაცვის ნორმებისა და მოთხოვნების გათვალისწინებით, ხოლო ამ საკითხებს, მიწათსარგებლობის დაგეგმვისა და ზონირების ჩათვლით, კანონმდებლობა განსაზღვრავს. ზღვის სანაპირო ზოლი ამ ჩამონათვალში პირველია, და ეს კანონმდებლის სტრატეგიულ არჩევანს ასახავს: სანაპირო ზოლი ზღვისა და ხმელეთის ურთიერთქმედების ზონაა, სადაც ეკოსისტემური დარღვევა ყველაზე სწრაფად ვლინდება. ჭაობების, წყაროსთავებისა და მდინარეთა სათავეების დაცვა კი ზღვაში ჩამდინარე წყლების ხარისხს იცავს საწყიროდანვე — ამ კატეგორიების დაცვა ზღვისპირა ღონისძიებების ეფექტიანობის არსებითი წინაპირობაა.