ველური ბუნების სამართალი საქართველოში გარემოს დაცვის კანონის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ნაწილია: იგი ფარავს ბუნებრივი ეკოსისტემების დაცვას, ველურ მცენარეთა და გარეულ ცხოველთა რესურსებით სარგებლობას, გადაშენების საფრთხის წინაშე მყოფი სახეობების რეჟიმს და დაცული ტერიტორიების სისტემას. ამ გვერდზე თქვენ ნახავთ ამ ოთხი ფენის სრულ აღწერას და იმას, რასაც თითოეული მათგანი მოითხოვს საქმიანობის სუბიექტისგან.
ბუნებრივი ეკოსისტემების დაცვა
ბუნებრივი ეკოსისტემები, ლანდშაფტები და ტერიტორიები დაცული უნდა იყოს დაბინძურების, დარღვევის, დაზიანების, დეგრადაციის, გამოფიტვისა და დაშლისაგან. ეს ზოგადი მიზანი კონკრეტულ დაცვას ექვემდებარება ობიექტების ჩამონათვალით: ზღვის სანაპირო ზოლი; ჭაობები, წყაროსთავები, წყალსატევების და მდინარეების სათავეები, მყინვარები, მღვიმეები; სუბალპური და ჭალის ტყეები; ძვირფასი ტყის მასივები; მწვანე ზონის ტყეები; სანიტარიული დაცვის ზონები და ტერიტორიები.
ბუნებრივი ეკოსისტემების, ლანდშაფტებისა და ტერიტორიების გამოყენებასთან და მართვასთან დაკავშირებული ნებისმიერი საქმიანობა და მათი მართვის რეჟიმი ხორციელდება გარემოს დაცვის ნორმებისა და მოთხოვნების გათვალისწინებით, ხოლო ამ საკითხებს — მიწათსარგებლობის დაგეგმვისა და ზონირების ჩათვლით — განსაზღვრავს საქართველოს კანონმდებლობა. ეს ნიშნავს, რომ ველურ ბუნებაზე ზემოქმედების ნებისმიერი პროექტი ორმაგი შემოწმების წინაშე დგას: ეკოსისტემის დაცვის მიზნისა და გამოყენების რეგულაციის მიმართ.