სადაზღვევო კონსულტაცია საქართველოში გულისხმობს იმ სამართლებრივი ჩარჩოს ცოდნას, რომლითაც დგება, ცვლილება და წყდება დაზღვევის ხელშეკრულება — და ამ ჩარჩოს ცენტრში სამოქალაქო კოდექსის 800-ე, 805-ე, 808-ე და 809-ე მუხლები დგას. ეს გვერდი გიხსნით, ვინ შეიძლება იყოს დამზღვევის წარმომადგენელი და რა უფლებები აქვს მას, როდის არის მზღვეველი ვალდებული ხელშეკრულების დადებაზე და რომელი ინფორმაციის მიწოდება ეკისრება თავად დამზღვევს. უცხოური სადაზღვევო ბაზრებისთვის დამახასიათებელი სალიცენზიო-სარეგულაციო მოდელები ქართულ სამოქალაქო-სამართლებრივ ჩარჩოში არ აისახება — გვერდს ატარებს ქართული სამოქალაქო კოდექსი.
დაზღვევის აგენტი და მისი უფლებები
სამოქალაქო კოდექსის 805-ე მუხლი განსაზღვრავს წარმომადგენლობის საზღვრებს. თუ დაზღვევის აგენტი, ანუ წარმომადგენელი, უფლებამოსილია დადოს დაზღვევის ხელშეკრულება, მას ასევე შეუძლია შეცვალოს ხელშეკრულების პირობები, გააგრძელოს მისი მოქმედების ვადა ან მოშალოს იგი. ეს ნიშნავს, რომ აგენტის უფლებამოსილება ერთჯერად აქტს არ შემოფარგლავს: დადების უფლება თან იწვევს ცვლილების, გაგრძელებისა და მოშლის შესაძლებლობასაც. იმავე მუხლის მეორე პუნქტით, დაზღვევის აგენტს, რომელიც ასრულებს შუამავლის ფუნქციას დაზღვევის ხელშეკრულების დადებისას, უფლება აქვს დადოს ასეთი ხელშეკრულება. კონსულტაციის დონეზე ეს წარმოქმნის ორ პრაქტიკულ კითხვას: გაცხადებულია თუ არა აგენტის ფუნქცია — წარმომადგენლობა თუ შუამავლობა — და ჯდება თუ არა კონკრეტული ოპერაცია ამ უფლებამოსილების ფარგლებში.