გადაზღვევა სადაზღვევო ბაზრის ინფრასტრუქტურული ელემენტია: მზღვეველი თავის მიერ აღებულ რისკს ნაწილობრივ გადასცემს სხვა მზღვეველს — გადამზღვეველს — და ამით საკუთარი სადაზღვევო პორტფელის სიმძიმეს მართავს. საქართველოში ეს სფერო სადაზღვევო საქმიანობის შესახებ კანონით რეგულირდება, რომელიც გადაზღვევას ცალკე ლიცენზირებად საქმიანობად განსაზღვრავს და მას ფინანსური სიმყარის პირობებთან ერთად აწესრიგებს. ამ გვერდზე ჩვენ ვხსნით გადაზღვევის სამართლებრივ ლოგიკას — რა არის გადაზღვევა როგორც საქმიანობა, ვის შეუძლია მისი განხორციელება, რატომ არის ის მზღვეველის სტაბილურობის აუცილებელი პირობა და როგორ მუშაობს საზღვრისპირა გადაზღვევა.
გადაზღვევის ცნება და ადგილი სადაზღვევო საქმიანობაში
კანონის მე-3 მუხლი განსაზღვრავს ორივე ბაზისურ ცნებას. დაზღვევა არის ურთიერთობა ფიზიკური და იურიდიული პირების პირადი და ქონებრივი ინტერესების დასაცავად გარკვეული გარემოების — სადაზღვევო შემთხვევის — დადგომისას, რომელიც მომხმარებლების მიერ გადახდილი სადაზღვევო შენატანებით ფორმირებული ფულადი ფონდების ხარჯზე არსებობს. სადაზღვევო საქმიანობა კი მზღვეველის საქმიანობაა, დაკავშირებული დაზღვევისა და გადაზღვევის ხელშეკრულებების დადებასა და განხორციელებასთან.
ამ განსაზღვრებიდან გამომდინარე, გადაზღვევა ცალკე კომერციული ფენომენი არაა — ის სადაზღვევო საქმიანობის განუყოფელი ნაწილია და ზუსტად ამიტომ რეგულირდება იმავე კანონით, იმავე მოთხოვნებით. გადამზღვეველი დაზღვევის ურთიერთობაში იმავე პოზიციაშია, რაშიც მზღვეველი — მან ლიცენზია უნდა ჰქონდეს და სახელმწიფო ზედამხედველობას უნდა ექვემდებარებოდეს.