რეკლამის შესახებ საქართველოს კანონი ოპერატიულ ცნებად „არასათანადო რეკლამას“ იყენებს — „ცრუ რეკლამა“ კანონმდებლო ტერმინი არ არის. თუ სხვა პირის რეკლამა თქვენს უფლებებს ზიანს აყენებს, კანონი ამ შემთხვევაზე საკუთარ ინსტრუმენტებს იძლევა. ამ გვერდზე განვმარტავთ ამ ინსტრუმენტებს რეკლამის შესახებ კანონის მუხლები 4, 15, 19, 20 და 21-ის საფუძველზე: ზოგად მოთხოვნებს, შენახვის ვადებს, პასუხისმგებლობის დაყოფას, კონტრრეკლამას და სასამართლო დაცვას.
ზოგადი მოთხოვნები რეკლამისადმი (მუხლი 4)
საწყისი წერტილი ზოგადი მოთხოვნებია. რეკლამა მისი წარდგენის მომენტშივე გასაგები უნდა იყოს სპეციალური ცოდნისა და ტექნიკური საშუალებების გამოუყენებლად. რეკლამა საქართველოს მთელ ტერიტორიაზე ვრცელდება სახელმწიფო ენაზე; უცხოურენოვანი წარწერა ზომით და რაოდენობით (გარდა ტელეპროდუქციისა) არ უნდა აღემატებოდეს სახელმწიფო ენაზე შესრულებულ ფორმას. აკრძალულია ისეთი საქონლის რეკლამირება, რომლის წარმოება და რეალიზაცია აკრძალულია ან სპეციალურ ნებართვას საჭიროებს და იგი მიღებული არ არის. იმ საქონლის რეკლამას, რომლის სერტიფიცირებაც აუცილებელია, უნდა ახლდეს აღნიშვნა „სერტიფიცირებულია“. რეკლამა არ უნდა უბიძგებდეს მოქალაქეებს ძალადობისკენ; აკრძალულია ფიზიკური პირის გამოსახულების ან სახელის გამოყენება ნებართვის გარეშე; მეწარმის შეთავაზებისას კი ფასი მხოლოდ ლარით უნდა იყოს გამოხატული.