სპონსორობის ხელშეკრულების სამართლებრივი ბუნება
საქართველოს კანონმდებლობაში სპონსორობის ხელშეკრულება ცალკე, კოდიფიცირებული ხელშეკრულების ტიპად არ არსებობს — ის უსახელო ხელშეკრულებაა, რომლის საფუძველი სამოქალაქო კოდექსის მუხლი 319-შია: კერძო სამართლის სუბიექტებს შეუძლიათ კანონის ფარგლებში თავისუფლად დადონ ხელშეკრულებები და განსაზღვრონ ამ ხელშეკრულებათა შინაარსი. მათ შეუძლიათ დადონ ისეთი ხელშეკრულებებიც, რომლებიც კანონით გათვალისწინებული არ არის, მაგრამ არ ეწინააღმდეგება მას. ეს ნიშნავს, რომ სპონსორობის გარიგება — სპონსორის შენატანი საქმიანობის ან ღონისძიების მხარდაჭერის სანაცვლოდ — სწორედ ამ თავისუფლებით დგას, და მისი შინაარსი მხარეთა შეთანხმებით იწყობა; თუ საზოგადოების ან პიროვნების არსებითი ინტერესების დაცვისთვის ხელშეკრულების ნამდვილობა სახელმწიფო ნებართვაზეა დამოკიდებული, ეს ცალკე კანონით უნდა იყოს მოწესრიგებული. ამავე მუხლი აწესებს საზღვრებს: ბაზარზე დომინირებულ მდგომარეობაში მყოფ მხარეს ეკისრება ხელშეკრულების დადების ვალდებულება და არ შეუძლია კონტრაჰენტს უსაფუძვლოდ შესთავაზოს არათანაბარი პირობები, ხოლო არასამეწარმეო ან საარსებო მოთხოვნილებებისთვის მოქმედ პირს დაუსაბუთებლად ვერ ეთქმევა უარი.