სპონსორობის ხელშეკრულების სამართლებრივი ბუნება
საქართველოს კანონმდებლობაში სპონსორობის ხელშეკრულება ცალკე, კოდიფიცირებული ხელშეკრულების ტიპად არ არსებობს — ის უსახელო ხელშეკრულებაა, რომლის საფუძველი სამოქალაქო კოდექსის მუხლი 319-შია: კერძო სამართლის სუბიექტებს შეუძლიათ კანონის ფარგლებში თავისუფლად დადონ ხელშეკრულებები და განსაზღვრონ ამ ხელშეკრულებათა შინაარსი. მათ შეუძლიათ დადონ ისეთი ხელშეკრულებებიც, რომლებიც კანონით გათვალისწინებული არ არის, მაგრამ არ ეწინააღმდეგება მას. ეს ნიშნავს, რომ სპონსორობის გარიგება — სპონსორის შენატანი საქმიანობის ან ღონისძიების მხარდაჭერის სანაცვლოდ — სწორედ ამ თავისუფლებით დგას, და მისი შინაარსი მხარეთა შეთანხმებით იწყობა; თუ საზოგადოების ან პიროვნების არსებითი ინტერესების დაცვისთვის ხელშეკრულების ნამდვილობა სახელმწიფო ნებართვაზეა დამოკიდებული, ეს ცალკე კანონით უნდა იყოს მოწესრიგებული. ამავე მუხლი აწესებს საზღვრებს: ბაზარზე დომინირებულ მდგომარეობაში მყოფ მხარეს ეკისრება ხელშეკრულების დადების ვალდებულება და არ შეუძლია კონტრაჰენტს უსაფუძვლოდ შესთავაზოს არათანაბარი პირობები, ხოლო არასამეწარმეო ან საარსებო მოთხოვნილებებისთვის მოქმედ პირს დაუსაბუთებლად ვერ ეთქმევა უარი.
დადება და არსებითი პირობები
მუხლი 327 განსაზღვრავს, რომ ხელშეკრულება დადებულად ითვლება, თუ მხარეები მის ყველა არსებით პირობაზე შეთანხმდნენ საამისოდ გათვალისწინებული ფორმით. არსებითად ჩაითვლება ხელშეკრულების ის პირობები, რომლებზეც ერთ-ერთი მხარის მოთხოვნით უნდა მიღწეულ იქნეს შეთანხმება, ანდა რომლებიც ასეთად მიჩნეულია კანონის მიერ. სპონსორობის ხელშეკრულებისთვის ეს პრაქტიკული წესია: რაც უფრო ზუსტად იქნება აღწერილი შენატანის ოდენობა და ფორმა, სანაცვლოდ მოსალოდნელი დახმარება და გაზიარების პირობები, მით უფრო ნაკლებია გაუგებრობის რისკი. იმავე მუხლით ხელშეკრულებით შეიძლება წარმოიშვას მომავალი ხელშეკრულების დადების ვალდებულებაც — წინარე ხელშეკრულება, რომელზეც ძირითადი ფორმა ვრცელდება.
სავაჭრო ჩვეულებები და შერეული ბუნება
სპონსორობის გარიგება ხშირაა შერეული: მასში ერთდროულად ერივა მომსახურების, რეკლამისა და ლიცენზირების ელემენტები. მუხლი 340 ამ შემთხვევისთვის განმარტების წესს აძლევს: შერეული ხელშეკრულებების განმარტებისას მხედველობაში მიიღება ნორმები იმ ხელშეკრულებათა შესახებ, რომლებიც შესრულების არსთან ყველაზე ახლოს დგანან და მას შეესაბამებიან. დავის დროს ეს განმარტება წყვეტს, რომელი ნორმები გამოიყენება ხელშეკრულებაზე — და სწორედ ამიტომ არის მნიშვნელოვანი ხელშეკრულებაში შესრულების არსის ზუსტი დახასიათება. თავის მხრივ, მუხლი 339 უშვებს, რომ მხარეთა უფლებებისა და მოვალეობების განსაზღვრისას მხედველობაში იქნეს მიღებული სავაჭრო ჩვეულებები და ტრადიციები — სპორტული ინდუსტრიის პრაქტიკა, საერთაშორისო სპონსორობის სტანდარტები და ინდუსტრიის ჩამოყალიბებული წესები ხელშეკრულების შევსების წყარო ხდება, როცა მხარეები სხვაგვარად არ შეთანხმდნენ, და ეს განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია მაშინ, როცა ტექსტი ამა თუ იმ საკითხს დუმილით გადააჭარბებს.