საგადასახადო რეზიდენტობის სერტიფიკატი იმ დოკუმენტთაგანაა, რომლის მნიშვნელობაც მის შინაარსშია, და არა ფორმაში: იგი დასტურდება საქართველოს საგადასახადო კოდექსით დადგენილი რეზიდენტობის წესით და სწორედ ამ წესს ემსახურება მისი პრაქტიკული დანიშნულება — ქართული წყაროდან მიღებული შემოსავლის სწორი კლასიფიკაცია და ორმაგი დაბეგვრის თავიდან აცილება. ამ გვერდზე ვხსნით, რას ადასტურებს სერტიფიკატი, როგორ ითვლება სარეზიდენტო დღეები, რა ითვლება ქართული წყაროს შემოსავლად და სად არის სერტიფიკატის გამოყენების რეალური ადგილი. აღვნიშნავთ წინასწარ: სხვა სახელმწიფოების რეზიდენტობის დამადასტურებელი მოდელები — მათ შორის აშშ-ს მწვანე ბარათზე აგებული ტესტები — საქართველოში გამოყენებადი არ არის; აქ მოქმედებს ქართული კოდექსის 183-დღიანი წესი.
რას ადასტურებს სერტიფიკატი — რეზიდენტობის წესი
სერტიფიკატის სამართლებრივი შინაარსი საგადასახადო კოდექსის რეზიდენტობის ნორმაა: საქართველოს რეზიდენტად, მთელი მიმდინარე საგადასახადო წლის განმავლობაში, ითვლება ფიზიკური პირი, რომელიც ფაქტობრივად იმყოფება საქართველოს ტერიტორიაზე 183 დღე ან მეტ ხანს ნებისმიერი უწყვეტი 12 კალენდარული თვის პერიოდში, რომელიც მთავრდება ამ საგადასახადო წელს. ამასთან, რეზიდენტად ითვლება ის პირიც, რომელიც საგადასახადო წლის განმავლობაში იმყოფებოდა უცხო ქვეყანაში საქართველოს სახელმწიფო სამსახურში. ვისაც ეს წესი არ აკმაყოფილებს, არარეზიდენტია — კოდექსი არარეზიდენტს განსაზღვრავს, როგორც პირს, რომელიც რეზიდენტი არ არის. სერტიფიკატის თითოეული დეტალი სწორედ ამა ტესტის შედეგს ეყრდნობა: თუ დღეები არასწორად არის დათვლილი, სერტიფიკატის მნიშვნელობა საერთოდ ეკლება.