არარეზიდენტობის განსაზღვრა და მისი კრიტერიუმები
არარეზიდენტთა დაბეგვრა საქართველოში იწყება სტატუსის განსაზღვრით. საგადასახადო კოდექსის 34-ე მუხლით საქართველოს რეზიდენტად მთელი მიმდინარე საგადასახადო წლის განმავლობაში ითვლება ფიზიკური პირი, რომელიც ფაქტობრივად იმყოფება საქართველოს ტერიტორიაზე 183 დღე ან მეტ ხანს ნებისმიერი უწყვეტი 12 კალენდარული თვის პერიოდში, რომელიც მთავრდება ამ საგადასახადო წელს. იმავე მუხლით დადგენილია, რომ ტერიტორიაზე ფაქტობრივად ყოფნის დროდ ითვლება ის დროც, რომლითაც პირი საზღვარს გარეთ გავიდა სპეციალურად სამკურნალოდ, დასასვენებლად, მივლინებით ან სასწავლებლად, დღედ კი ითვლება ყოფნის დღე ხანგრძლივობის მიუხედავად.
გამორიცხვაც განსაზღვრულია: ყოფნის დროდ არ მიითვლება დრო, როცა პირი იმყოფებოდა საქართველოში დიპლომატიური ან საკონსულო სტატუსით, საერთაშორისო ორგანიზაციაში მოღვაწეობით, ტრანზიტით, ანდა სამკურნალოდ და დასასვენებლად. სტატუსი ყოველი საგადასახადო პერიოდისათვის დგინდება, და ის დღეები, რომლებზეც პირი წინა პერიოდში რეზიდენტად ჩაითვალა, მომდევნო პერიოდში აღარ განიხილება. გარდა ამისა, კანონი რეზიდენტობის მინიჭების შესაძლებლობას ითვალისწინებს მნიშვნელოვანი ქონებით უზრუნველყოფილ პირებთან და უცხო ქვეყნის მოქალაქეებთან მიმართებაშიც — ფინანსთა მინისტრის მიერ განსაზღვრული წესით.