რეზიდენტობის განსაზღვრის წესი
საგადასახადო კოდექსის 34-ე მუხლით საქართველოს რეზიდენტად, მთელი მიმდინარე საგადასახადო წლის განმავლობაში, ითვლება ფიზიკური პირი, რომელიც ფაქტობრივად იმყოფება საქართველოს ტერიტორიაზე 183 დღე ან მეტ ხანს ნებისმიერი უწყვეტი 12 კალენდარული თვის პერიოდში, რომელიც მთავრდება ამ საგადასახადო წელს. ასევე რეზიდენტია ის პირი, რომელიც საგადასახადო წლის განმავლობაში იმყოფებოდა უცხო ქვეყანაში საქართველოს სახელმწიფო სამსახურში. საქართველოში ფაქტობრივად ყოფნის დღედ ითვლება დღე, რომლის განმავლობაშიც პირი იმყოფებოდა ქვეყანში, ამ ყოფნის ხანგრძლივობის მიუხედავად. საქართველოში ფაქტობრივად ყოფნის დროდ ითვლება აგრეთვე დრო, რომლითაც პირი გავიდა ქვეყნის ფარგლებს გარეთ სპეციალურად სამკურნალოდ, დასასვენებლად, მივლინებით ან სასწავლებლად. არ მიეკუთვნება ამ დროს პერიოდი, როცა პირი იმყოფებოდა საქართველოში დიპლომატიური ან საკონსულო სტატუსით, საერთაშორისო ორგანიზაციის თანამშრომლად ან ერთი უცხო ქვეყნიდან მეორეში გავლით გადაადგილებისას. რეზიდენტობის შეწყვეტის დაგეგმვა სწორედ ამ დღეების აღრიცხვით იწყება.
სპეციალური შემთხვევები და სტატუსის პერიოდულობა
მნიშვნელოვანი ქონებით უზრუნველყოფილ პირს საქართველოს რეზიდენტობა შეიძლება მიენიჭოს ფინანსთა მინისტრის მიერ განსაზღვრული წესითა და პირობებით; განსაზღვრულ შემთხვევაში რეზიდენტობა შეიძლება მიენიჭოს უცხო ქვეყნის მოქალაქესაც. თუ ფიზიკური პირის რეზიდენტობა არ დგინდება ვერცერთი ქვეყნის მიმართ, საგადასახადო ორგანოსთვის მიმართვის შემთხვევაში იგი ჩაითვლება საქართველოს რეზიდენტად, თუ საქართველოს მოქალაქეა. რეზიდენტის ან არარეზიდენტის სტატუსი დგინდება ყოველი საგადასახადო პერიოდისათვის, ხოლო ის დღეები, რომლების მიხედვითაც პირი წინა პერიოდში რეზიდენტად ჩაითვალა, მომდევნო პერიოდში აღარ გათვლილდება. 35-ე მუხლი კი განსაზღვრავს საცხოვრებელ ადგილს: ის ადგილი, რომელსაც პირი ჩვეულებრივ საცხოვრებლად ირჩევს; რამდენიმე საცხოვრებლის არსებობისას ადგილს საგადასახადო ორგანო განსაზღვრავს პირთან შეთანხმებით.
არარეზიდენტობის შემდეგ: რა რჩება დასაბეგრად
კოდექსის 79-ე მუხლით საშემოსავლო გადასახადის გადამხდელია რეზიდენტი ფიზიკური პირი და არარეზიდენტი ფიზიკური პირი, რომელიც შემოსავალს იღებს საქართველოში არსებული წყაროდან. რეზიდენტობის შეწყვეტის შემდეგ პირი აღარ იბეგრება მსოფლიო შემოსავლით, მაგრამ ქართული წყაროდან მიღებული შემოსავალი რჩება დასაბეგრად: 80-ე მუხლით არარეზიდენტის ქონების რეალიზაციით მიღებული შემოსავალი იბეგრება წლის განმავლობაში ქართული წყაროს ერთობლივ შემოსავალსა და დაკავშირებულ გამოქვითვებს შორის სხვაობით. 104-ე მუხლი ჩამოთვლის ქართულ წყაროებს: დაქირავებით მუშაობა, საქონლის მიწოდება, საქართველოში გაწეული მომსახურება, მუდმივი დაწესებულების საქმიანობა, რეზიდენტისგან მიღებული დივიდენდი და აქციის რეალიზაციით შემოსავალი, რეზიდენტისგან გადახდილი პროცენტი, პენსია და სტიპენდია, როიალტი, უძრავი ქონებით მიღებული შემოსავალი, აგრეთვე ისეთი საწარმოს აქციების მიწოდება, რომლის აქტივების ღირებულების 50 პროცენტზე მეტი ქართული უძრავი ქონების ღირებულებიდან იქმნება. შემოსავლის წყაროს განსაზღვრისას მხედველობაში არ მიიღება თანხის მიღების ადგილი.