ქონების გადასახადის გადამხდელი და დაბეგვრის ობიექტი
ქონების გადასახადი უძრავი ქონების მფლობელთათვის მუდმივი განმეორებადი ვალდებულებაა, და მისი გაგება ხარჯების დაგეგმვას იწყებს კოდექსის 201-ე მუხლიდან. გადამხდელია რეზიდენტი საწარმო და ორგანიზაცია — ბალანსზე აღრიცხულ ძირითად და საინვესტიციო აქტივებზე, დაუმონტაჟებელ მოწყობილობებზე, დაუმთავრებელ მშენებლობასა და ლიზინგით გაცემულ ქონებაზე; არარეზიდენტი — საქართველოში არსებულ ქონებაზე, მათ შორის იჯარით ან უზუფრუქტით გაცემულზე; და ფიზიკური პირი — საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებაზე, დაუმთავრებელ მშენებლობაზეც კი, აგრეთვე იახტებზე, შვეულმფრენებზე, თვითმფრინავებსა და მსუბუქ ავტომობილებზე. განსაკუთრებული წესი ეხება გარდაცვლილი პირის სახელზე რეგისტრირებულ ქონებას: მისი გადამხდელი ის პირია, ვისაც ქონება მფლობელობაში ან სარგებლობაში აქვს.
ობიექტის განსაზღვრაში სხვა დეტალებიცაა: საწარმო გადამხდელია აგრეთვე სახელშეკრულებო ვალდებულების უზრუნველყოფის ფარგლებში დასაკუთრებულ ქონებაზე და ფულადი ვალდებულების გადახდევინებისას აუქციონით ან სხვა წესით შეძენილ ქონებაზე; ფიზიკური პირი — არარეზიდენტისგან ლიზინგით მიღებულ ქონებაზეც. ეს ნიშნავს, რომ ქონების გადასახადი ყოველთვის არ არის მხოლოდ საკუთრების ფუნქცია — ის მფლობელობასა და სარგებლობასაც მოჰყვება, და გარდაცვლილის ქონებაზე სწორედ რეალური მომხმარებელი პასუხს აგებს.
წლიური განაკვეთის გაანგარიშებაშიც არის დამატებითი დეტალი: ლიზინგით გაცემული ქონების ღირებულებად გაცემის მომენტის არსებული ღირებულება ითვლება, შემდგომ წლებში კი — ნარჩენი საბალანსო ღირებულება, რომელიც ქონებას ლიზინგით არ გაცემის შემთხვევაში ექნებოდა. საბაზრო ფასის გამოყენებისას სხვაობაზე დარიცხულ თანხაზე საურავი მოთხოვნის ჩაბარების დღის შემდეგ 30-ე დღიდან ეკისრება, და ეს სხვაობა გადასახადის შემამცირებლადაც არ ჩაითვლება.