უსაფრთხოების პოლიტიკა საწარმოში არა მხოლოდ მართვის ინსტრუმენტია — ის საქართველოს შრომის კოდექსით დადგენილი კონკრეტული ვალდებულებების შესრულების ფორმაც. მუხლი 45 დამსაქმებელს აკისრებს უსაფრთხო და ჯანსაღი სამუშაო გარემოს უზრუნველყოფის ვალდებულებათა მთელ კომპლექსს, ხოლო მუხლი 23 იმ წერილობითი ფორმის განსაზღვრავს — შრომის შინაგანაწესს — რომელშიც ეს ვალდებულებები უნდა აისახოს. ამ გვერდზე ვხსნით, რა შინაარსი უნდა ჰქონდეს უსაფრთხოების პოლიტიკას, რომელი სამართლებრივი ფორმა ატარებს მას და როგორ ერთვის ამ პროცესში დასაქმებულთა წარმომადგენლებთან კონსულტაცია მუხლი 71-ის მიხედვით.
პოლიტიკის შინაარსი — მუხლი 45-ის ვალდებულებათა ნუსხა
უსაფრთხოების პოლიტიკის ბირთვი მუხლი 45-ია. დამსაქმებელი ვალდებულია დასაქმებული უზრუნველყოს სიცოცხლისა და ჯანმრთელობისთვის მაქსიმალურად უსაფრთხო და ჯანსაღი სამუშაო გარემოთი (პუნქტი 1) და გონივრულ ვადაში მიაწოდოს მას სრული, ობიექტური და გასაგები ინფორმაცია ყველა იმ ფაქტორის შესახებ, რომელიც მოქმედებს დასაქმებულის სიცოცხლესა და ჯანმრთელობაზე (პუნქტი 2). თვით პოლიტიკის დოკუმენტის შინაარსობრივი მანდატი პუნქტები 4 და 5 ქმნის: დამსაქმებელი ვალდებულია დანერგოს შრომის უსაფრთხოების უზრუნველმყოფი პრევენციული სისტემა, დროულად მიაწოდოს ინფორმაცია რისკებისა და პრევენციის ზომების, საფრთხის შემცველ აღჭურვილობასთან მოპყრობის წესების შესახებ, აღჭურვილობა ტექნოლოგიური პროგრესის შესაბამისად შეცვალოს უსაფრთხო ან ნაკლებად სახიფათო მოწყობილობით და საჭიროების შემთხვევაში დასაქმებული პერსონალური დამცავი აღჭურვილობითაც უზრუნველყოს (პუნქტი 4); ხოლო საწარმოო შემთხვევის დროს — მიიღოს ყველა გონივრული ზომა შედეგების ლოკალიზაციის, პირველადი დახმარებისა და ევაკუაციისთვის (პუნქტი 5).
პოლიტიკამ ასევე უნდა ასახავდეს დანარჩენ სპეციალურ ვალდებულებებს: დასაქმებულის უფლება უარი თქვას იმ სამუშაოზე, რომელიც აშკარა და არსებით საფრთხეს უქმნის ჯანმრთელობას, დაუყოვნებლივი შეტყობინების ტვირთით (პუნქტი 3); ორსული ქალის დაცვა მისი ან ნაყოფის კეთილდღეობისთვის საფრთხის შემქმნელი შრომისგან (პუნქტი 7); და ის გარემოება, რომ მძიმე, მავნე და საშიშპირობებიან სამუშაოთა ნუსხა, შრომის უსაფრთხოების წესები და დამსაქმებლის ხარჯით ჩასატარებელი სავალდებულო პერიოდული სამედიცინო შემოწმების წესები საქართველოს კანონმდებლობით განისაზღვრება (პუნქტი 8) — ანუ პოლიტიკა ამ ნუსხებს ქმნის კი არა, მათზე აგება.