ელექტრონული კომერციის სამართლებრივი ჩარჩო
„ელექტრონული კომერციის შესახებ“ საქართველოს კანონი არეგულირებს ელექტრონულ კომერციასთან დაკავშირებულ სამართლებრივ ურთიერთობებს, და ამ კანონის მიზნებისთვის ელექტრონული კომერცია გულისხმობს საინფორმაციო საზოგადოების მომსახურების მიწოდებას. კანონის მიზანია ამ მომსახურების თავისუფალი გადაადგილებით შიდა ბაზრის სათანადო ფუნქციონირების ხელშეწყობა, მომხმარებელთა უფლებების დაცვა და შუალედური მომსახურების მიმწოდებელთა უფლებებისა და მოვალეობების განსაზღვრა. კანონის მოქმედება ვრცელდება საქართველოში რეგისტრირებულ მეწარმესა და უცხო ქვეყნის სამეწარმეო საზოგადოების ფილიალზე; მისი არაარის ისეთი სფეროები, როგორიცაა სასამართლო წარმომადგენლობა, საგადასახადო და საბაჟო საკითხები, უძრავი ნივთის რეგისტრაცია, სანოტარო საქმიანობა, სათამაშო ბიზნესი და სხვა.
ძირითადი ცნებები
კანონის მე-2 მუხლი განმარტავს საინფორმაციო საზოგადოების მომსახურებას — მომსახურების მიმღების ინდივიდუალური მოთხოვნის საფუძველზე, ანაზღაურების სანაცვლოდ, ელექტრონული საშუალებებით, დისტანციურად გაწევას. დისტანციურად გაწევა ნიშნავს მხარეთა ერთდროულად დაუსწრებლობას; ელექტრონული საშუალებები — მოწყობილობებს მონაცემთა დამუშავებისა და შენახვისთვის, რომლებითაც მომსახურება სადენებით ან რადიოტალღებით გადაიცემა. განმარტებულია ასევე კომერციული შეტყობინება, მომსახურების მიმწოდებელი და მიმღები, შეკვეთა, შუალედური მომსახურება — ინფორმაციის გატარება, ქეშირება და ჰოსტინგი — და ელექტრონული ხელშეკრულება, ანუ ელექტრონული საშუალებებით დადებული ხელშეკრულება. ეს ცნებები განსაზღვრავს, ვინ რომელ რეჟიმში ხვდება.
მომსახურების მიწოდება და ხელშეკრულების დადება
მე-3 მუხლით, საინფორმაციო საზოგადოების მომსახურების მიწოდება ლიცენზირებას, ნებართვას ან ავტორიზებას არ ექვემდებარება — თუკი საქმიანობა სხვა კანონით სალიცენზიო რეჟიმში არ არის. ელექტრონული ხელშეკრულება კი სრულფასოვანი ხელშეკრულებაა: ხელმოწერით დადასტურების საჭიროების შემთხვევაში ის იდება საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად — ანუ ელექტრონულობა თავად არ ამცირებს მის ძალას. სწორედ ეს ორი პოზიცია ქმნის ბიზნესისათვის საწყის სიმშვიდეს: შესასვლელი ღიაა, ფორმა კი — სანდო.