როგორ არის რეგულირებული მონაცემთა გამოყენება ხელოვნური ინტელექტის სწავლებისთვის საქართველოში
ხელოვნური ინტელექტის სისტემების სწავლება მოითხოვს უდიდესი მოცულობის ჩანაწერებს, ტექსტებს, სურათებს და სხვა მონაცემებს, რომლებიც ხშირად სხვა ადამიანებზეა შეგროვებული. აქ წარმოიქმნება ფუნდამენტური სამართლებრივი კითხვა: შეიძლება თუ არა ამ მონაცემების გამოყენება მოდელის სასწავლებლად. საქართველოს სამართალში ამ კითხვას პასუხი ზოგადი ნორმებით ეძლევა: „პერსონალურ მონაცემთა დაცვის შესახებ“ საქართველოს კანონი არ შეიცავს ხელოვნური ინტელექტისთვის სპეციალურად მიძღვნილ მუხლს. ეს პირდაპირ უნდა ითქვას: სწავლების მონაცემების გამოყენება წინააღმდეგობაში არ არის კანონთან — ის მარტივად ექვემდებარება იმავე ზოგად რეჟიმს, რომელიც ნებისმიერ სხვა დამუშავებას აწესრიგებს: დამუშავების პრინციპებს, საფუძვლებს, განსაკუთრებული კატეგორიის მონაცემების წესებს და დაპროექტების მოთხოვნებს.
ეს ნიშნავს, რომ სასწავლო მონაცემების შეგროვებისას და მათი მოდელისთვის გამოყენებისას ორგანიზაცია ვალდებულია იმავე კითხვებს უპასუხოს, რომლებიც ნებისმიერ სხვა დამუშავებას ახლავს: რა არის დამუშავების მიზანი, რა საფუძველზე ხდება ის, რამდენად თავსებადია ეს მიზანი მონაცემების შეგროვების თავდაპირველ მიზანთან და რა ზომებით იმცირება რისკი სუბიექტის უფლებებისთვის. ქართული კანონი ევროპულ მიდგომას მიჰყვება, ამიტომ საერთაშორისო პრაქტიკა შედარების ჩარჩოდ რჩება, ხოლო გადამწყვეტი არგუმენტი ყოველთვის ქართული ნორმაა.