კოლექტიური შრომითი დავის მედიაცია საქართველოში არ არის ზოგადი „მედიაციის შესახებ“ კანონით რეგულირებული — ის შრომითი ურთიერთობების შესახებ კანონის საკუთარ შემათანხმებელ მექანიზმს ეფუძნება. ამ გვერდზე განმარტავთ შრომის კანონის მუხლებს 61, 63, 64 და 69: რა არის დავა და როგორ წარმოიშობა ის, ვინ მონაწილეობს კოლექტიურ დავაში, როგორ ინიშნება მედიატორი მინისტრის მონაწილეობით, როდის შეიძლება გაფიცვა ან ლოკაუტი და როგორ აღისრულება მედიაციის შედეგად მიღწეული შეთანხმება. თუ თქვენს ორგანიზაციაში დასაქმებულთა ჯგუფი და დამსაქმებელი ერთმანეთს ეწინააღმდეგებიან, ეს მასალა დაგეხმარებათ პროცედურის სწორად დანახვაში.
დავის ცნება და წარმოშობა (მუხლი 61)
შრომის კანონის მუხლი 61-ის თანახმად, დავა არის შრომითი ურთიერთობის დროს წარმოშობილი უთანხმოება, რომლის გადაწყვეტაც შრომითი ხელშეკრულების მხარეთა კანონიერ ინტერესებში შედის. დავა წარმოიშობა მხარის მიერ მეორე მხარისთვის უთანხმოების შესახებ წერილობითი შეტყობინების გაგზავნით. დავის წარმოშობის საფუძველი შეიძლება იყოს კანონმდებლობით გათვალისწინებული ადამიანის უფლებებისა და თავისუფლებების დარღვევა, ინდივიდუალური შრომითი ხელშეკრულების, კოლექტიური ხელშეკრულების ან შრომის პირობების დარღვევა, ისევე როგორც არსებით პირობებთან დაკავშირებული უთანხმოება დასაქმებულსა და დამსაქმებელს შორის. მნიშვნელოვანია: დავის განხილვა შრომითი ურთიერთობის შეჩერებას არ იწვევს — სამუშაო ჩვეულებრივ რეჟიმში გრძელდება, ხოლო კოლექტიური შრომითი ურთიერთობის დროს წარმოშობილი დავა უნდა გადაწყდეს მუხლი 63-ით გათვალისწინებული შემათანხმებელი პროცედურების დაცვით ან/და სასამართლოსთვის ან არბიტრაჟისთვის მიმართვით. კოლექტიური ხელშეკრულების მონაწილე დასაქმებულს შეუზღუდავად შეუძლია ინდივიდუალურად დაიცვას თავისი უფლებები სხვა კონკრეტულ საკითხთან დაკავშირებით.