ხმაურით დაბინძურების სამართლებრივი რეგულირება
ხმაური ქართულ სამართალში არა უბრალო ტექნიკური პარამეტრი, არამედ გარემოს გავლენის ფაქტორია: გარემოს დაცვის შესახებ კანონი გარემოს შემადგენელ ფაქტორებს შორის პირდაპირ ასახელებს ენერგიას, ხმაურს და რადიაციას, აგრეთვე ნარჩენებს, ქიმიურ ნივთიერებებს, ემისიებსა და სხვა სახის დაბინძურებას, რომლებიც გავლენას ახდენს ან, სავარაუდოდ, მოახდენს გარემოს შემადგენელ ელემენტებზე. ამ განმარტებით ხმაური სამართლებრივად გარემოს დაცვის ობიექტად იდგება, და მისი ზღვრული მნიშვნელობები სახელმწიფო ნორმატიული სისტემით განისაზღვრება. ამასთან, ხმაურის შესახებ მონაცემები კანონით გარემოს შესახებ ინფორმაციის ფარგლებშიც ჯდება — ფაქტორებზე ინფორმაცია სწორედ ამ ცნებაშია გათვალისწინებული, რაც ხმაურის შესახებ არსებულ მონაცემებს სახელმწიფო მართვისა და საზოგადოებრივი კონტროლის საგნად აქცევს.