ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფები
ტელეფარმაციის სამართლებრივი საზღვრები საქართველოში „წამლისა და ფარმაცევტული საქმიანობის შესახებ“ კანონით განისაზღვრება, და საწყისი წერტილი ჯგუფების კლასიფიკაციაა. 11-2 მუხლის თანახმად, ფარმაცევტული პროდუქტი რეკლამისა და საცალო რეალიზაციის მიზნით იყოფა სამ ჯგუფად: პირველ ჯგუფს განეკუთვნება სპეციალურ კონტროლს დაქვემდებარებული ფარმაცევტული პროდუქტი და მასთან გათანაბრებული სამკურნალო საშუალება; მეორე ჯგუფს — ისეთი პროდუქტი, რომლის არასათანადო გამოყენებამ შეიძლება მნიშვნელოვანი ზიანი მიაყენოს ჯანმრთელობას ან სიცოცხლეს, რომელიც რეცეპტით გაიცემა; მესამე ჯგუფს — პროდუქტი, რომლის მიღებაც ინსტრუქციის შესაბამისად შესაძლებელია ექიმის დანიშნულების გარეშე და ურეცეპტოდ გაიცემა.
კანონი ერთსა და იმავე გენერიკული დასახელების, ფორმისა და დოზის სხვადასხვა სავაჭრო დასახელების პროდუქტს ერთზე მეტ ჯგუფში ყოფას კრძალავს, ხოლო ყველა პროდუქტი, რომელიც მესამე ჯგუფს არ მიეკუთვნება, ავტომატურად მეორე ჯგუფისაა. დისტანციური მომსახურების მოდელისთვის ეს კლასიფიკაცია გადამწყვეტია: სერვისის ასორტიმენტი სწორედ იმ ჯგუფებით იზღუდება, რომლის რეალიზაციაც მოცემული ობიექტისთვის არის დაშვებული.
ჯგუფების კლასიფიკაცია კიდევ ერთ დეტალსაც ითხოვს: რადგან მესამე ჯგუფი განისაზღვრება საერთაშორისო პრაქტიკის საფუძველზე და მინისტრი პირველი და მესამე ჯგუფების ნუსხას განსაზღვრავს, ასორტიმენტის დაგეგმვისას მოქმედი ნუსხების გადამოწმება აუცილებელია — სია იცვლება, და განახლებულ ნუსხას შეიძლება ის პროდუქტიც კი გადააადგილოს, რომელზეც სერვისი დღეს აგებს.