სპორტის სამართალი საქართველოში
ქართული სპორტის სამართალი ერთი კანონის — „სპორტის შესახებ“ საქართველოს კანონის — ირგვლივ ჯგუფდება: ეს აქტი განსაზღვრავს სახელმწიფო პოლიტიკის პრინციპებს, მოქალაქეთა გარანტიებს, მართვის სისტემას, სპორტსმენის სამართლებრივ რეჟიმს, დაფინანსების წესებს და პასუხისმგებლობის ზოგად წესს. ამ გვერდზე ვხატავთ მთელი კანონის ზოგად რუკას იმ მუხლებით, რომლებიც ამ სამართლის ხერხემალია: მუხლი 2 — პოლიტიკის პრინციპები, მუხლი 3 — მოქალაქეთა გარანტიები, მუხლი 4 — სახელმწიფო მართვა, მუხლი 8 — არასახელმწიფო სპორტული ორგანიზაციები, მუხლი 21 — სპორტსმენი და პროფესიული მოღვაწეობა, მუხლი 23 — დაფინანსება და მუხლი 28 — პასუხისმგებლობა.
სახელმწიფო პოლიტიკის პრინციპები და მოქალაქეთა გარანტიები
მუხლი 2 სპორტის სფეროში სახელმწიფო პოლიტიკის ძირითად პრინციპებს ასახელებს: საყოველთაობისა და ხელმისაწვდომობის უზრუნველყოფა; სპორტული ტრადიციების დაცვა, გაღრმავება, თაობათა შორის მემკვიდრეობითობის უწყვეტობა; მართვის დემოკრატიული ხასიათი; მატერიალური და ტექნიკური ბაზის განმტკიცება, სპორტის ინდუსტრიის განვითარება და ზოგადსაკაცობრივ ღირებულებათა პატივისცემა. მუხლი 3 ამ პრინციპებს გარანტიებად აქცევს: სპორტში მოქალაქეთა ვარჯიშისა და საქმიანობის უფლებას სახელმწიფო შესაბამისი სოციალურ-ეკონომიკური პირობების შექმნით უზრუნველყოფს; სათანადო დახმარებასა და შეღავათებს უწევს სპორტის სფეროში მოღვაწე პენსიონერებს, ობლებს, ხელმოკლე ოჯახებსა და შეზღუდული შესაძლებლობების მქონე პირებს; უზრუნველყოფს სპორტის სხვადასხვა სახეობის განვითარებას სოფლად და განსაკუთრებულ ყურადღებას უთმობს მაღალმთიან რეგიონებს. მოქალაქეს — სპორტსმენს, მწვრთნელს, მსაჯს, სპორტის სხვა მუშაკს — უფლება აქვს იმუშაოს სამოყვარულო და პროფესიულ სპორტში როგორც საქართველოში, ისე საზღვარგარეთ; სხვა ქვეყნის მოქალაქე ან მოქალაქეობის არმქონე პირი საქართველოში სპორტულ საქმიანობას ხელშეკრულების ან შეთანხმების საფუძველზე ეწევა. დაუშვებელია სპორტული საქმიანობის ან სპორტში მიღწევების გამოყენება კანონსაწინააღმდეგო მიზნებისთვის.
მართვის სისტემა: სახელმწიფო ორგანოები და სპორტული ორგანიზაციები
მუხლი 4 განაწილებს სახელმწიფო მართვას: სპორტის სფეროში სახელმწიფო პოლიტიკის ძირითად მიმართულებებსა და პრიორიტეტებს საქართველოს პარლამენტი განსაზღვრავს, სახელმწიფო მართვის ორგანო კი სპორტის სამინისტროა, რომლის კომპეტენცია კანონით, სხვა ნორმატიული აქტებითა და დებულებით განისაზღვრება; ავტონომიურ რესპუბლიკებში ეს პოლიტიკას შესაბამისი სამთავრობო დაწესებულებები ახორციელებენ. მუხლი 8 სისტემის მეორე ნაწილს აწყობს: საზოგადოებრივი და სხვა არასახელმწიფო სპორტული ორგანიზაცია არის ფედერაცია, ასოციაცია, კლუბი და სხვა გაერთიანება, რომელიც მიზად ისახავს სპორტის განვითარებას. სახელმწიფო ხელს უწყობს მათ აქტივობას და იზიდავს მათ სპორტის მართვის საქმეში; აუცილებლობის შემთხვევაში სამინისტროს შეუძლია მათ ცალკეული უფლებამოსილებანი გადასცეს და გააკონტროლოს მათი განხორციელება. ორგანიზაციები საქმიანობას კანონით და სპორტის სფეროში მოქმედი სხვა ნორმატიული აქტებით ხელმძღვანელობენ.

