მშობლის საქართველოში ჩამოყვანა და მისი სამართლებრივი გაფორმება ხშირად აღიქმება როგორც ფორმალობა, მაგრამ კანონი აქ მკაცრ ჩარჩოებს აწესრიგებს: „ოჯახის წევრის" ცნება ყველა მშობელს არ მოიცავს და ნებართვის ხელმისაწვდომობა პირდაპირ იმაზეა დამოკიდებული, ვინ არის ქვეყანაში მყოფი შვილი და რა სტატუსი აქვს. ამ გვერდზე ვხსნით, რომელი მშობლის სცენარებია დაფარული საქართველოს „უცხოელთა და მოქალაქეობის არმქონე პირთა სამართლებრივი სტატუსის შესახებ" კანონით, რომელი ვიზითი და სანებართვო მარშრუტები მუშაობს და რომელ შემთხვევებშია კანონი საგულისხმოდ დუმილისკენ მიდრეკილი. გვერდის მიზანია ბოლომდე გავხადოთ ნათელი, რას აძლევს კანონი მშობელს და რას — არა.
ვინ ითვლება ოჯახის წევრად კანონით
მშობლის მარშრუტის გასაგებად გადამწყვეტია „ოჯახის წევრის" კანონიერი განმარტება. კანონის თანახმად, ოჯახის წევრია: უცხოელის ან მოქალაქეობის არმქონე პირის მეუღლე, არასრულწლოვანი შვილი, მეურვეობის ან მზრუნველობის ქვეშ ან/და სრულ კმაყოფაზე მყოფი არასრულწლოვანი, მხარდაჭერის მიმღები ან შრომისუუნარო პირი; ასევე არასრულწლოვანი უცხოელის ან მოქალაქეობის არმქონე არასრულწლოვანის მშობელი; და საქართველოს მოქალაქის უცხოელი მეუღლე, არასრულწლოვანი შვილი და საქართველოს არასრულწლოვანი მოქალაქის მშობელი. ამ ჩამონათვალიდან კარგად ჩანს შეზღუდვა: მშობელი ოჯახის წევრად ითვლება მხოლოდ მაშინ, როდესაც შვილი არასრულწლოვანია. ზრდასრული შვილის მშობელი ამ განმარტებით უკვე არ მოიცავს — შესაბამისად, ზრდასრული რეზიდენტის მშობლისთვის ოჯახის გაერთიანების სანებართვო მარშრუტი კანონით პირდაპირ არ არის გათვალისწინებული.