უცხოური საწარმოს საქართველოში ფილიალის გახსნა მხოლოდ ბიზნეს-გადაწყვეტილება არ არის — იგი თანამშრომლების იმიგრაციის ცალკე ამოცანას აჩენს. ამ გვერდზე ვხსნით, როგორ ახორციელებენ ფილიალის პერსონალის წევრები საქართველოში ლეგალიზაციას საქართველოს „უცხოელთა და მოქალაქეობის არმქონე პირთა სამართლებრივი სტატუსის შესახებ“ კანონით: რომელი ვიზითი კატეგორია შეესაბამება მათ, რა მოთხოვნები აქვს შრომითი ბინადრობის ნებართვას და რომელი ვადებით მუშაობს ეს სისტემა. აღვნიშნავთ წინასწარ: სხვა სახელმწიფოების კორპორატიული გადაყვანის ინსტრუმენტები — მაგალითად, აშშ-ს კორპორატიული გადაყვანის ვიზის მოდელი ან შენგენის სივრცის კორპორატიული გადაყვანის დირექტივები — საქართველოში არ არსებობს; აქ თითოეული თანამშრომელი ინდივიდუალურად აგებს თავის სტატუსს.
ფილიალის სპეციფიკა იმიგრაციული თვალსაზრისით
ფილიალი ჯგუფურ მიგრაციულ სტატუსს არ ქმნის: კანონი ვიზებსა და ბინადრობის ნებართვებს პირდაპირ უცხოელს — ფიზიკურ პირს — აძლევს, და არა საწარმოს. ეს ნიშნავს, რომ ფილიალის თითოეული თანამშრომელი ცალკე განიხილება: ცალკე ვიზითი განაცხადით, ცალკე სანებართვო პროცესით და ცალკე დოკუმენტაციით. ამას თავისი პლუსებიც აქვს — ერთი თანამშრომლის პრობლემა მთელ ჯგუფს არ აჩერებს — და თავისი მოთხოვნებიც: თითოეული მოთხოვნის დაკმაყოფილება ცალ-ცალკე უნდა დაიგეგმოს, ბრუნვის ზღვრების ჩათვლით.
D1 კატეგორია ფილიალის პერსონალისთვის
ფილიალის თანამშრომლისთვის შესაბამისი ვიზითი გზა D1 კატეგორიის საიმიგრაციო ვიზაა. კანონის თანახმად, D1 განკუთვნილია, მათ შორის, კომპანიებისა და ფირმების წარმომადგენლებზე და კონსულტანტებზე, რომლებიც საქართველოში თავიანთი სამსახურებრივი მოვალეობის შესასრულებლად მოემგზავრებიან — და ეს ზუსტად ის ფორმატია, რაშიც ფილიალის პერსონალი ჯდება. ამასთან, 2026 წლის 1 მარტიდან ამოქმედებული რედაქციით D1 გაიცემა იმ უცხოელზე, რომელმაც მიიღო შრომითი საქმიანობის უფლება — ეს ფორმულირება შრომით მარშრუტს კიდევ უფრო მკაფიოდ აკავშირებს კომპანიის საქმიანობასთან. იმავე ჩამონათვალშია რეგისტრირებული შრომითი იმიგრანტიც და „მეწარმეთა შესახებ“ კანონით მომავალი მეწარმეც, ამიტომ თითოეული თანამშრომლის როლის ზუსტი განსაზღვრა გადაწყვეტს, რომელი ფორმულირებით აგებს განაცხადი.