საზღვარგარეთული ელემენტის მქონე საზღვაო დავები და ქართული კოდექსი
საზღვაო დავა თითქმის ყოველთვის ატარებს საზღვარგარეთულ ელემენტს: გემი სხვა სახელმწიფოს დროშით ნაოსნობს, ტვირთი სხვა ქვეყნიდან გადაიზიდება, შემთხვევა ღია ზღვაზე ხდება, მხარეები კი სხვადასხვა ქვეყნის რეზიდენტები არიან. სწორედ ამიტომ პირველი კითხვა, რომელიც ამ დავაში უნდა დაისვას, არის იმის დადგენა, რომლის ქვეყნის კანონმდებლობა გამოიყენება. საქართველოს საზღვაო კოდექსი ამ კითხვას პირდაპირ პასუხობს ცალკეული ურთიერთობებისთვის შესაბამისი სამართლის მიბმის წესებით — კოდექსის მე-19, მე-20, მე-23, მე-298 და მე-321 მუხლები აწესრიგებს საერთო ავარიას, გემების შეჯახებას, გადარჩენას და ზღვის დაბინძურებით გამოწვეულ ზიანს. ქართული კოდექსი აქ საერთაშორისო საზღვაო წესრიგის ეროვნულ სახეს ატარებს: მისი წესები იმავე სიტუაციებს აწესრიგებს, რასაც საერთაშორისო საზღვაო პრაქტიკა იცნობს, და ქართულ სასამართლოში ან აღსრულების სტადიაზე სწორედ ეს ნორმებია გამოყენებადი.