ინფორმაციული უსაფრთხოების პოლიტიკა: რას მოითხოვს კანონი
კიბერუსაფრთხოების პოლიტიკის შემუშავება საქართველოში არ არის მხოლოდ კერძო საკომპანიო საკითხი: ინფორმაციული უსაფრთხოების შესახებ საქართველოს კანონი კრიტიკული ინფორმაციული სისტემის სუბიექტებს ავალდებულებს, მიიღონ შინასამსახურებრივი გამოყენების წესები, რომლებიც განსაზღვრავს ორგანიზაციის ინფორმაციული უსაფრთხოების პოლიტიკას. პოლიტიკა უნდა აკმაყოფილებდეს კანონით დადგენილ მინიმალურ მოთხოვნებს, ხოლო მისი ელემენტები — აქტივების მართვა, პასუხისმგებელი პირები და მათი ფუნქციები — კანონითვე არის დარეგულირებული. ამ გვერდზე განვმარტავთ, რა უნდა შეიცავდეს კანონიერი პოლიტიკა, ვის ეწოდება ინფორმაციული უსაფრთხოების მენეჯერი და კომპიუტერული უსაფრთხოების სპეციალისტი და როგორ უკავშირდება ეს დოკუმენტი სახელმწიფო უწყებების ზედამხედველობას.
პოლიტიკის აუცილებელი შინაარსი და მინიმალური მოთხოვნები
კანონის თანახმად, კრიტიკული ინფორმაციული სისტემის სუბიექტი ვალდებულია მიიღოს ინფორმაციული უსაფრთხოების შინასამსახურებრივი გამოყენების წესები, რომლებიც ემსახურება კანონის დებულებათა აღსრულებას და განსაზღვრავს ორგანიზაციის ინფორმაციული უსაფრთხოების პოლიტიკას. ამასთან, პოლიტიკა უნდა აკმაყოფილებდეს ინფორმაციული უსაფრთხოების მინიმალურ მოთხოვნებს. ეს მოთხოვნები დგინდება სტანდარტიზაციის საერთაშორისო ორგანიზაციის, აშშ-ის სტანდარტებისა და ტექნოლოგიების ეროვნული ინსტიტუტის და ინფორმაციული სისტემების აუდიტისა და კონტროლის ასოციაციის მიერ დადგენილი სტანდარტებისა და მოთხოვნების მხედველობაში მიღებით — პირველი და მეორე კატეგორიების სუბიექტებისთვის ოპერატიულ-ტექნიკური სააგენტოს უფროსის ბრძანებით, მესამე კატეგორიის სუბიექტისთვის ციფრული მმართველობის სააგენტოს თავმჯდომარის ბრძანებით. ანუ პოლიტიკის შემუშავება იწყება ამ ბრძანებების შესწავლით: დოკუმენტი, რომელიც მათ არ ასახავს, ზედამხედველობის ორგანოსთან წარდგენისას ხარვეზიანად ჩაითვლება.
მიღებული წესები სუბიექტებმა განსახილველად უნდა წარუდგინონ შესაბამის უწყებას: პირველი და მეორე კატეგორიების სუბიექტები — ოპერატიულ-ტექნიკურ სააგენტოს, მესამე კატეგორიის სუბიექტები — ციფრული მმართველობის სააგენტოს, თავდაცვის სფეროში შემავალი სუბიექტები — კიბერუსაფრთხოების ბიუროს. უწყებებს ეცნობებათ აგრეთვე წესებში შეტანილი ნებისმიერი ცვლილება. ისინი ატარებენ წარდგენილი დოკუმენტების ზოგად ანალიზს და აღმოჩენილი ხარვეზების გამოსასწორებლად წარადგენენ შესასრულებლად სავალდებულო მითითებებს ან რეკომენდაციებს. გარდა ამისა, უწყებები უფლებამოსილი არიან სუბიექტისგან გამოითხოვონ ინფორმაცია პოლიტიკის შემუშავებასთან, დანერგვასთან, მონიტორინგსა და გაუმჯობესებასთან დაკავშირებულ სხვა საკითხებზე. ცალკე რეჟიმია კომერციული ბანკებისთვის: ეროვნული ბანკი უფლებამოსილია მათთვის მოსთხოვოს წესების წარდგენა და მის მიერ დადგენილი დამატებითი სტანდარტებისა და მოთხოვნების მიმართ გასცეს სავალდებულო მითითებები ან რეკომენდაციები.

