პოლიტიკის შინაარსი — რა უნდა ეწეროს
კონფიდენციალურობის პოლიტიკა იურიდიული ლიტერატურა კი არა, კანონით დადგენილი ინფორმაციის ჩამონათვალის შესრულებაა. მუხლის 24 მიხედვით, მონაცემების უშუალოდ მონაცემთა სუბიექტისგან შეგროვებისას პასუხისმგებელი პირი ვალდებულია შეგროვებამდე ან შეგროვების დაწყებისთანავე მას მიაწოდოს სულ მცირე შემდეგი ინფორმაცია: პასუხისმგებელი პირის, მისი წარმომადგენლის ან დამუშავებაზე უფლებამოსილი პირის ვინაობა და საკონტაქტო ინფორმაცია; დამუშავების მიზნები და სამართლებრივი საფუძველი; მონაცემთა მიწოდების სავალდებულოობა და უარის თქმის შედეგები; მნიშვნელოვანი ლეგიტიმური ინტერესები; პერსონალურ მონაცემთა დაცვის ოფიცრის ვინაობა, თუ ის არსებობს; მონაცემთა მიმღები ან მიმღებთა კატეგორიები; დაგეგმილი გადაცემა სხვა სახელმწიფოსთან დაკავშირებით; შენახვის ვადა ან მისი განსაზღვრის კრიტერიუმები; და სუბიექტის უფლებები.
ეს ჩამონათვალი სწორედ ის ჩონჩხია, რომელზედაც კარგი პოლიტიკა იწერება: თითოეული პუნქტი ბიზნესის რეალურ პრაქტიკაზე უნდა იყოს მორგებული და მარტივ, გასაგებ ენაზე იყოს ჩამოყალიბებული — კანონი განსაკუთრებით აღნიშნავს მარტივ ენას იმ შემთხვევაშიც კი, როცა სუბიექტი არასრულწლოვანია. ამავდროულად, ინფორმაციის მიწოდება შესაძლებელია ზეპირად ან წერილობით — ელექტრონული ფორმის ჩათვლით — გარდა იმ შემთხვევისა, როცა სუბიექტი წერილობით მიღებას ითხოვს; და თუ ფორმას სუბიექტი თვითონ არ ირჩევს, ინფორმაცია მოთხოვნის ფორმითვე მიეწოდება.
მონაცემების სხვა წყაროდან მოპოვებისას
თუ მონაცემების შეგროვება უშუალოდ სუბიექტისგან არ ხდება, მუხლის 25 მიხედვით პასუხისმგებელი პირი ვალდებულია მას მიაწოდოს მუხლით 24 გათვალისწინებული ინფორმაცია და აცნობოს, რომელი მონაცემები მუშავდება და მათი მოპოვების წყარო — მათ შორის, მოპოვებულია თუ არა ისინი საჯაროდ ხელმისაწვდომი წყაროდან. ეს ინფორმაცია უნდა მიეწოდოს გონივრულ ვადაში, ან — თუ მონაცემები სუბიექტთან დასაკავშირებლად გამოიყენება — მასთან პირველი კომუნიკაციისთანავე, ხოლო დაგეგმილი გამჟღავნებისას — გამჟღავნებამდე, მაგრამ მოპოვებიდან არაუგვიანეს 10 სამუშაო დღისა.
ვალდებულებას გამონაკლისებიც აქვს: ინფორმაციის მიწოდება არ ითხოვება, თუ სუბიექტი უკვე ფლობს მას, თუ შეგროვება კანონით არის დადგენილი, ან თუ მიწოდება შეუძლებელია ან არაპროპორციულ ძალისხმევას მოითხოვს და კანონიერ მიზანს ზიანს აყენებს — ამ შემთხვევებში პასუხისმგებელი პირი ვალდებულია მიიღოს სათანადო ზომები, მათ შორის ზოგადი ინფორმაციის საჯაროდ განთავსებით.