სამართლებრივი საფუძველი — რატომ არის წერილობითი შეთანხმება აუცილებელი
როდესაც ორგანიზაცია მონაცემების დამუშავებას მესამე პირს ანდობს — ბრუნავს მომსახურებას, ღრუბელს, ხელშეკრულებით შესრულებას — „პერსონალურ მონაცემთა დაცვის შესახებ“ კანონის მე-36 მუხლი მკაცრად განსაზღვრავს ფორმას: დამუშავებაზე უფლებამოსილმა პირმა მონაცემები შეიძლება დაამუშაოს მხოლოდ სამართლებრივი აქტის ან დამუშავებისთვის პასუხისმგებელ პირთან დადებული წერილობითი შეთანხმების საფუძველზე. ხელშეკრულების არსებობა სუბიექტური სიფრთხილი არ არის — ეს კანონით დადგენილი პირობაა, რომლის გარეშეც დამუშავება უკანონოა. სწორედ ამიტომ მონაცემთა დამუშავების ხელშეკრულება ყველა აუთსორსინგ ურთიერთობის სამართლებრივი ბარიკადია.
მე-36 მუხლის პირველი პუნქტით, შეთანხმებით უნდა განისაზღვროს: მონაცემთა დამუშავების საფუძვლები და მიზნები; დასამუშავებელ მონაცემთა კატეგორიები; დამუშავების ვადა; დამუშავებისთვის პასუხისმგებელი პირისა და დამუშავებაზე უფლებამოსილი პირის უფლებები და ვალდებულებები. ანუ შეთანხმება როგორც მინიმუმ პასუხობს ოთხ კითხვას — რატომ, რა, რამდენ ხნით და ვინ რას აკეთებს. თუ ეს ელემენტები არ არის განსაზღვრული, შეთანხმება კანონის მოთხოვნას ვერ აკმაყოფილებს, თუმცა მხარეთა შორის სხვა პირობები თავისუფლად შეიძლება დაიწეროს.
სავალდებულო პირობები — ხუთი ვალდებულება, რაც ხელშეკრულებაში უნდა აისახოს
მე-36 მუხლის მე-2 პუნქტი აწესრიგებს დამუშავებაზე უფლებამოსილი პირის ვალდებულებებს, რომლებიც შეთანხმებაში უნდა შევიდეს: პირველი — მონაცემები დამუშავდეს მხოლოდ პასუხისმგებელი პირის წერილობითი დავალების ან მითითების შესაბამისად; მეორე — უშუალოდ დამუშავებაში მონაწილე ფიზიკურ პირს ჰქონდეს კონფიდენციალურობის დაცვის ვალდებულება; მესამე — უზრუნველყოფილი იყოს მონაცემთა უსაფრთხოება კანონის შესაბამისად; მეოთხე — შეთანხმების გაუქმების ან მოქმედების შეწყვეტისას მონაცემები წაიშალოს ან პასუხისმგებელ პირს გადაეცეს, ასლებიც კი წაიშალოს, თუ შენახვის ვალდებულება კანონმდებლობით არ დგინდება; მეხუთე — პასუხისმგებელ პირს მიეწოდოს შესაბამისობის უზრუნველყოფისთვის სათანადო ინფორმაცია და ხელი შეეწყოს მის მიერ დამუშავების მონიტორინგს. ეს ხუთი პუნქტი ხელშეკრულების მინიმალური „ჩარჩო“ა — მათ გარეშე დოკუმენტი არაკომპეტენტურია.
დავალების ფარგლები და ქვედამუშავებლები
კანონი აქტიურად იცავს დავალების საზღვრებს: დაუშვებელია შეთანხმებით ან სამართლებრივი აქტით განსაზღვრული მიზნებისგან განსხვავებული მიზნით მონაცემთა შემდგომი დამუშავება. დამუშავება დამუშავებაზე უფლებამოსილი პირის მეშვეობით დასაშვებია მხოლოდ მაშინ, თუ ის სუბიექტის უფლებებისა და კანონის მოთხოვნების დასაცავად შესაბამის ორგანიზაციულ და ტექნიკურ ზომებს იღებს; ხოლო თუ მისი საქმიანობიდან არსებობს არამიზნობრივი დამუშავების ან უფლებების შელახვის მაღალი საფრთხე — შეთანხმების დადება დაუშვებელია. პასუხისმგებელი პირი ვალდებულია წინასწარ მოითხოვოს ინფორმაცია კანონის შესაბამისად დამუშავების შესახებ და მონიტორინგი გაუწიოს მას. უფლება-მოვალეობების სხვა პირზე გადაცემა — ქვედამუშავებელზე — შესაძლებელია მხოლოდ პასუხისმგებელი პირის წინასწარი წერილობითი თანხმობით, და ეს თანხმობა დამუშავებაზე უფლებამოსილ პირს ვალდებულებებისგან არ ათავისუფლებს. დავის შემთხვევაში დამუშავება დაუყოვნებლივ შეწყდება და მონაცემები სრულად გადაეცემა პასუხისმგებელ პირს; შეთანხმების ამოქმედების შეწყვეტისასაც იგივე ხდება.

