სერვისის შესახებ
სერვისის დონის შეთანხმება — ხელშეკრულება, რომელიც განსაზღვრავს, როგორი ხარისხით, რომელ დროს და რა პირობებში უნდა მიეწოდოს მომხმარებელს ღრუბლოვანი აპლიკაციების სერვისი — დღეს თითქმის ყოველი ციფრული სერვისის აუცილებელი სამართლებრივი ნაწილია. საქართველოს კანონმდებლობაში ამ ტიპის შეთანხმებისთვის ცალკე კანონი არ არსებობს: სერვისის დონის შეთანხმება წარმოადგენს ჩვეულებრივ სახელშეკრულებო კონსტრუქციას და მას სამოქალაქო კოდექსის ზოგადი ნორმები მართავს. სწორედ ამ ნორმებზე აწყობილია ჩვენი სერვისი: ვეხმარებით როგორც სერვისის მიმწოდებლებს ისეთი შეთანხმების შემუშავებაში, რომელიც რეალურად იცავს მათ ინტერესებს, ისე მომხმარებლებს — იმ პირობების გაანალიზებაში, რომლებიც მათ სთავაზობენ ხელმოწერის წინ.
ხელშეკრულების თავისუფლება — რატომ არ არსებობს კანონით დადგენილი სერვისის დონე
სამოქალაქო კოდექსის 319-ე მუხლი ადგენს ხელშეკრულების თავისუფლების პრინციპს: კერძო სამართლის სუბიექტებს შეუძლიათ კანონის ფარგლებში თავისუფლად დადონ ხელშეკრულებები და განსაზღვრონ მათი შინაარსი; მათ შეუძლიათ დადონ ისეთი ხელშეკრულებებიც, რომლებიც კანონით გათვალისწინებული არ არის, მაგრამ არ ეწინააღმდეგება მას. სერვისის დონის შეთანხმებისთვის ეს განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია: ხარისხის მაჩვენებლები — სისტემის მუშაობის დრო, პასუხის ვადები, მხარდაჭერის დონე, აღდგენის ხანგრძლივობა — წმინდა სახელშეკრულებო შინაარსია. კანონი არც ერთ მაჩვენებელს არ აწესებს და არც მინიმალურ სტანდარტს არ განსაზღვრავს; ყველაფერი ის არის, რაზეც მხარეები შეთანხმდებიან. ამიტომ ცუდად დაწერილი შეთანხმება პრაქტიკულად იმას ნიშნავს, რომ სერვისის დონე დაუცველი რჩება. ამასთან, ხელშეკრულების თავისუფლებას აქვც საზღვრები: ბაზარზე დომინირებული მდგომარეობის მქონე მხარეს ეკისრება ხელშეკრულების დადების ვალდებულება და მას არ შეუძლია კონტრაჰენტს უსაფუძვლოდ შესთავაზოს არათანაბარი პირობები, ხოლო არასამეწარმეო მიზნით მოქმედ პირს დაუსაბუთებლად არ შეიძლება უთხრას უარი ხელშეკრულებაზე.
როდის ხდება სტანდარტული პირობები ხელშეკრულების ნაწილი
ღრუბლოვანი სერვისების პრაქტიკაში სერვისის დონის შეთანხმება და მომსახურების პირობები ხშირად სტანდარტული პირობების სახით წარმოდგება — ტიპური ფორმა, რომელსაც მიმწოდებელ ყველა კლიენტს სთავაზობს. სამოქალაქო კოდექსის 343-ე მუხლი აწესრიგებს ამ პირობების ხელშეკრულებაში ჩართვას: სტანდარტული პირობები მხოლოდ მაშინ იქცევა შეთანხმებულ ხელშეკრულების შემადგენელ ნაწილად, როცა შემთავაზებელი ხელშეკრულების დადების ადგილას თვალსაჩინო წარწერას გააკეთებს და მიუთითებს ამ პირობებზე, ხოლო მეორე მხარეს შესაძლებლობა აქვს გაეცნოს მათ შინაარსს და, თუ თანახმაა, მიიღოს ისინი. ეს ნიშნავს, რომ ბმული პირობებზე, რომელიც ჩვეულებრივი ყურადღების გამახვილებით იმალება, სათანადო მითითების გარეშე შესაძლოა საერთოდ არ ჩაითვალოს ხელშეკრულების ნაწილად. თუ მეორე მხარე თავად არის მეწარმე, სტანდარტული პირობები ითვლება ჩართულად, როცა მას საქმიან ურთიერთობებში გულისხმიერების გამოჩენისას ეს უნდა გაეთვალისწინებინა.