რა არის სამართლებრივი შენახვის ვალდებულება და რატომ არ არის წაშლა აბსოლუტური უფლება
სამართლებრივი შენახვის ვალდებულება ნიშნავს იმ შემთხვევების სისტემურ მართვას, როდესაც ორგანიზაცია ვალდებულია შეინახოს მონაცემები მიუხედავად იმისა, რომ დამუშავების თავდაპირველი მიზანი უკვე მიღწეულია. ეს თემა საქართველოში „პერსონალურ მონაცემთა დაცვის შესახებ“ კანონით არის განსაზღვრული, და სწორედ ამ კანონის ნორმები ქმნის იმ საზღვრებს, რომლებშიც მონაცემთა სუბიექტის წაშლის მოთხოვნა შეიძლება კანონიერად იქნეს უარყოფილი. ამ გვერდის ამოცანაა ცალკე გამოარჩიოს სწორედ ეს — კანონით ნაკისრი და კანონით დაშვებული შენახვის — შემთხვევები და ახსნას, როგორ უნდა მართავდეს მათ ორგანიზაცია.
საფუძველი კანონის მე-4 მუხლშია. დამუშავების პრინციპებს შორის განსაზღვრულია შენახვის ვადის შეზღუდვის წესი: მონაცემები შეიძლება შენახულ იქნეს მხოლოდ იმ ვადით, რომელიც აუცილებელია შესაბამისი ლეგიტიმური მიზნის მისაღწევად, ხოლო მიზნის მიღწევის შემდეგ ისინი უნდა წაიშალოს, განადგურდეს ან დეპერსონალიზებული ფორმით შეინახოს. თუმცა ზუსტად აქ არის ჩადებული მნიშვნელოვანი გამონაკლისი: ეს მოთხოვნა არ ვრცელდება, თუ მონაცემთა დამუშავება განსაზღვრულია კანონით ან კანონის შესაბამისად გამოცემული კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტით და მონაცემთა შენახვა აუცილებელი და პროპორციული ზომაა დემოკრატიულ საზოგადოებაში აღმატებული ინტერესების დასაცავად. ამ გამონაკლისიდან იბადება სამართლებრივი შენახვის მთელი პრაქტიკა.