პლატფორმის პასუხისმგებლობა — შუალედური მომსახურების სამართლებრივი რეჟიმი
ციფრული პლატფორმის პასუხისმგებლობა საქართველოში შუალედური მომსახურების სამ ტიპზეა აგებული: ინფორმაციის გატარება (მუხლი 11), ქეშირება (მუხლი 12) და ჰოსტინგი (მუხლი 13) — ტერმინები, რომლებიც მუხლი 2-ის განმარტებების სისტემიდან მოდის და მთელ რეჟიმს ატარებს. თითოეულ ტიპზე კანონი პასუხისგან თავისუფლების პირობებს აწესრიგებს, ზოგადი მონიტორინგის ვალდებულებას კრძალავს (მუხლი 14) და აგენტოს ზედამხედველობასა და ჯარიმას (მუხლები 16 და 20) აწყობს, გასაჩივრების გზასთან ერთად (მუხლი 21). ამ გვერდზე ეს რეჟიმი ოპერატორის პრაქტიკული პერსპექტივით არის განმარტებული.
ოპერატორისთვის პირველი შეკითხვა ყოველთვის კლასიფიკაციაა: რომელი ტიპის შუალედური მომსახურებას აწვდის პლატფორმა თითოეულ ფუნქციაზე — გატარებას, ქეშირებას თუ ჰოსტინგს. პრაქტიკაში პლატფორმა ხშირად სამივე ფუნქციას აერთიანებს სხვადასხვა განყოფილებაში ერთდროულად, და სწორედ ამიტომ პასუხისმგებლობის სრული სამართლებრივი ანალიზი ფუნქციებად იშლება: ელფოსტის გადაცემა გატარების რეჟიმზე დგას, დროებითი ასლი — ქეშირების რეჟიმზე, მომხმარებლის კონტენტის შენახვა — ჰოსტინგის რეჟიმზე. ამ ფუნქციური დაყოფის გარეშე ვერც თავისუფლების პირობები შემოწმდება და ვერც შეტყობინებების პროცედურა აიგება.