რას განიხილავს ცრუ ჩვენების მუხლი
სისხლის სამართლის კოდექსის მე-370 მუხლი იცავს მართლმსაჯულებას ცრუ ინფორმაციისგან. მისი პირველი ნაწილი განიხილავს მართლმსაჯულებისათვის ხელის შეშლას, რაც გამოიხატება: გამოსაკითხი პირის, მოწმის ან დაზარალებულის მიერ ცრუ ინფორმაციის მიწოდებით ან ცრუ ჩვენების მიცემით; ექსპერტის მიერ ყალბი დასკვნის ან ჩვენების მიცემით; ექსპერტის მიერ განზრახ ან გაუფრთხილებლობით საექსპერტო კვლევის ობიექტის დაუცველობით; ან/და თარჯიმნის მიერ განზრახ არასწორად თარგმნით — გამოძიების დროს ან სასამართლოში.
ეს მუხლი აერთიანებს რამდენიმე სხვადასხვა სუბიექტის ქმედებას — მოწმეს, დაზარალებულს, ექსპერტს, თარჯიმანს — და საქმისთვის ცენტრალური ყოველთვის ერთი კითხვაა: იყო თუ არა განცხადებული ინფორმაცია ცრუ და იცოდა ეს პიროვნებამ. პრაქტიკაში ასეთი ბრალდება ხშირად ჩნდება მოწმის შემდგომ ჩვენებათა შორის ურთიერთსაწინააღმდეგობის ფონზე, და სწორედ ამიტომ საქმე მტკიცებულებათა დეტალურ ანალიზს ეყრდნობა.
ძირითადი შემადგენლობა: ოთხ წლამდე
პირველი ნაწილით ზემოთ ჩამოთვლილი ქმედებები ისჯება თავისუფლების აღკვეთით ვადით ოთხ წლამდე. ყურადღება მიაქციეთ: აქ ჯარიმა არ არის — საქმე თავიდანვე პატიმრობის ჩარჩოშია, თუმცა ოთხი წლის ფარგლით.
ანგარებით ჩადენა: ორიდან ექვს წლამდე
მეორე ნაწილით იგივე ქმედება უფრო მკაცრად ისჯება, თუ ის ჩადენილია ანგარებით ან სხვა პირადი მოტივით: თავისუფლების აღკვეთა ვადით ორიდან ექვს წლამდე. მოტივის დამტკიცება ცალკე საკითხია — ანგარება ბრალდებამ უნდა დაადგინოს მტკიცებულებებით, და არა — ვარაუდით.
მძიმე საქმეზე ცრუ ჩვენება: სამიდან შვიდ წლამდე
მესამე ნაწილით პირველი ნაწილით გათვალისწინებული ქმედება, განხორციელებული სისხლის სამართლის საქმეზე, რომელშიც ბრალდებულს ბრალი ედება მძიმე ან განსაკუთრებით მძიმე დანაშაულის ჩადენაში, ისჯება თავისუფლების აღკვეთით ვადით სამიდან შვიდ წლამდე. კატეგორიის განსაზღვრა დანაშაულის შესახებ სხვა ნორმებით ხდება და ეს გარემოება ბრალდებაზეც აისახება.
არაერთგზის ჩადენა: ოთხიდან რვა წლამდე
მეოთხე ნაწილით პირველი ან მესამე ნაწილით გათვალისწინებული ქმედება, ჩადენილი არაერთგზის, ისჯება თავისუფლების აღკვეთით ვადით ოთხიდან რვა წლამდე. განმეორებადობის ნიშანი ცალკე უნდა დადგინდეს: თითოეული ეპიზოდის დრო, ადგილი და შინაარსი მტკიცებულებებით ფიქსირდება.

