შერწყმის შემდგომი ინტეგრაცია ქართული სამართლით
შერწყმის შემდგომი ინტეგრაცია საერთაშორისო კონსალტინგური ტერმინია, მაგრამ მისი ქართული სამართლებრივი შინაარსი კონკრეტულია: სამოქალაღო კოდექსის მექანიზმები დახურვის შემდგომ ვალდებულებათა გადატანას, დატვირთული აქტივების მიგრაციას და არასაჭირო გრძელვადიან ხელშეკრულებათა მოხსნას აწესრიგებს. ეს გვერდი დახურვის შემდგომ ხელშეკრულებით უწყვეტობის ფენას ატარებს და განსხვავდება და-გვერდებისგან — ხელშეკრულების დაწყებამდელი სტრუქტურირებისა და დავალიანების გადატანის დეტალებისგან. ამასთანავე, თვით შერწყმის პროცედურა მეწარმეთა შესახებ კანონით წესრიგდება, და გვერდი მას მხოლოდ ასახელებს — აქ სამოქალაღო-ინტეგრაციული მექანიკა მთავარია; ინტეგრაციას ცალკე ქართული სტატუტი არ აქვს.
ვალდებულებათა გადატანა
ინტეგრაციის პირველი სამართლებრივი ნაბიჯი ვალების გადაადგილებაა: მოთხოვნის მფლობელთან დადებული ხელშეკრულებით ვალი შეიძლება თავის თავზე აიღოს მესამე პირმაც — ვალის გადაკისრებით; ამ შემთხვევაში მესამე პირი თავდაპირველი მოვალის ადგილს იკავებს. ინტეგრაციული დაგეგმვისთვის ამას მეორე ნახევარიც აქვს: თავდაპირველ მოვალეს უფლება აქვს არ დაეთანხმოს ამ შეთანხმებას და თვითონ გადაიხადოს ვალი — ანუ გადაკისრება კრედიტორის წინააღმდეგობით ჩავარდნეს შეიძლება. ხოლო თუ გადაკისრებაზე მესამე პირი და მოვალე შეთანხმდნენ, მისი ნამდვილობა მოთხოვნის მფლობელის თანხმობაზეა დამოკიდებული. ინტეგრაციულ გეგმაში ეს ნიშნავს: ყოფილი კომპანიის სახელზე არსებული ვალდებულებების სია და კრედიტორთა თანხმობები პირველი სამუშაო ფურცელია; და რადგან კრედიტორის წინააღმდეგობა გადაკისრებას ანულებს, ინტეგრაციის დროის გეგმა კრედიტორებთან შეთანხმებებს დახურვამდე უნდა ათავსებდეს., წინააღმდეგ შემთხვევაში ინტეგრაციის კალენდარი გაურკვევლობაში ჩავარდება: გადაუკისრებელი ვალი ძველ კომპანიაზე რჩება, ახალი სტრუქტურა კი მოულოდნელ ხარჯთა ნაკადს იღებს; ამიტომ ინტეგრაციის იურისტი ვალდებულებათა რუკას დახურვამდე ადგენს და თითოეულ ვალზე გადაკისრების, შესრულების ან შეწყვეტის გზას არჩევს — და ეს რუკა ინტეგრაციის პირველი კვირის დღენიერის გეგმა ხდება, რათა ინტეგრაცია პირველივე დღეს სამართლებრივად დაიწყოს და არა მეორე თვეს, რადგან ინტეგრაციის სამართლებრივი ფენა დროზე მგრძნობიარეა — თითოეული გადაცილებული დღე რისკს ამატებს, ხოლო დროული ნაბიჯი — ინტეგრაციის ღირებულებას ამცირებს — და ეს კანონის მიერ დასმული ჩარჩოა, არა ბაზრის შეთანხმება
გადაკისრების პროცედურა დოკუმენტურად სამ წერტილზეა მიბმული: მოვალის, ახალი მოვალისა და მოთხოვნის მფლობელის ხელშეკრულება; მოთხოვნებთან არსებული გირავნული უზრუნველყოფის ბედის განსაზღვრა; და მოვალის შესაძლო უარის გათვალისწინება — კანონი მას გადაკისრებაზე უარის თქმის უფლებას უტოვებს. ეს უკანასკნელი წერტილი ხშირად განსხვავდება: ინტეგრაციის გეგმა ვალის გადატანას მხოლოდ მაშინ აგებს, როცა თითოეული მოვალის პოზიცია ცალკე შემოწმებულია.