ანდერძის შედგენის სამართლებრივი საფუძვლები
ანდერძი პირის უკანასკნელი ნების იურიდიული გამოხატვის ფორმაა, რომლითაც იგი გარდაცვალების შემდეგ საკუთარი ქონების ბედს თავად განსაზღვრავს. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსი ანდერძის შესახებ ზუსტ წესებს ადგენს: ვინ უფლებიანია ანდერძის შედგენაზე, რომელ ფორმებში არის დასაშვები მისი გაფორმება და ვინ არ შეიძლება მონაწილეობდეს მის გაფორმებაში მოწმის სტატუსით. ამ გვერდზე განვმარტავთ სამოქალაქო კოდექსის იმ ნორმებს, რომლებზეც ანდერძის შედგენა არის დამყარებული — მოანდერძის პიროვნებასა და უნარიანობასთან დაკავშირებულ მოთხოვნებს, ნოტარიუსის მიერ ანდერძის ჩაწერის წესს, მოწმეთა შეზღუდვებს და შინაური ანდერძის ინსტიტუტს.
ანდერძის შედგენის უმნიშვნელოვანესი პრინციპი მის პირად ხასიათში მდგომარეობს: სამოქალაქო კოდექსის მუხლის 1346 თანახმად, ანდერძი უნდა შეადგინოს პირადად მოანდერძემ, ხოლო ანდერძის შედგენა წარმომადგენლის მეშვეობით არ დაიშვება. ეს ნიშნავს, რომ არც ადვოკატს, არც ნოტარიუსს და არც ოჯახის რომელიმე წევრს არ შეუძლია მოანდერძის სახელით ანდერძის შედგენა. იურისტის როლი ამ პროცესში კონსულტაციითა და ტექსტის პროექტის მომზადებით ამოიწურება — საბოლოო გადაწყვეტილება და ანდერძის ხელმოწერა მხოლოდ მოანდერძის პირადი ქმედებაა.