რას მოიცავს სახელფასო დავალიანებისა და ზეგანაკვეთურის დავა
სახელფასო დავალიანებასა და ზეგანაკვეთურზე დავა საქართველოს შრომის კოდექსით მარტივად აღრიცხვადი მოთხოვნებით იწყება: რამდენი, რომელი პერიოდისთვის და რომელი განაკვეთით არის გადასახდელი. შრომის ანაზღაურება არის ძირითადი ან მინიმალური ანაზღაურება, ხელფასი ან ნებისმიერი სხვა ანაზღაურება, რომელიც ფულადი ფორმით ან ნატურით გადაიხდევნება და რომელსაც დასაქმებული დამსაქმებლისგან სამუშაოს შესრულების სანაცვლოდ იღებს. მისი ფორმა და ოდენობა შრომითი ხელშეკრულებით განისაზღვრება, ხოლო გაცემა — არანაკლებ თვეში ერთხელ უნდა ხდებოდეს. ეს ნიშნავს, რომ ხელფასის თვეებით გადავადება ან მისი ნაწილობრივ გადახდა ყოველთვის კანონდარღვევაა, დამოუკიდებლად იმისა, რა მიზეზებს ასახელებს დამსაქმებელი.
დავალიანების ძირითადი სამართლებრივი ლევერი კანონით დადგენილი პროცენტია: დამსაქმებელი ვალდებულია ნებისმიერი ანაზღაურებისა თუ ანგარიშსწორების დაყოვნების ყოველი დღისთვის დასაქმებულს გადაუხადოს დაყოვნებული თანხის 0.07 პროცენტი. ეს წესი ყოველი დაგვიანებული დღისთვის გროვდება და სასამართლოში ან შემათანხმებელ პროცედურაში დამოუკიდებელ მოთხოვნად ფორმულირდება. გამონაკლისი მხოლოდ ერთია — ეს არ ვრცელდება კანონით გათვალისწინებულ იძულებითი განაცდურის ანაზღაურებაზე.