შვეუბულებისა და სამუშაო დროის აღრიცხვის წესი იმ პოლიტიკებს შორისაა, სადაც თითოეული რიცხვი კანონით არის განსაზღვრული: შრომის კანონის 23-ე, 24-ე, 27-ე, 31-ე და 32-ე მუხლები აწესრიგებს სამუშაო კვირის ზღვარს, დასვენების მინიმუმებს, ზეგანაკვეთურის წესს, შვებულების ოდენობას და აღრიცხვის ვალდებულებას. უცხოური სამუშაო დროის კლასიფიკაციების მოდელები ქართულ სისტემაში არ მოქმედებს — ყოველი პარამეტრი ქართული შრომის კანონის არითმეტიკიდან მოდის.
სამუშაო დროის ზღვრები და დასვენება
კანონის 24-ე მუხლი აღრიცხვის საფუძველს ქმნის. ნორმირებული სამუშაო დროის ხანგრძლივობა კვირაში 40 საათს არ უნდა აღემატებოდეს; სპეციფიკური რეჟიმის მქონე საწარმოში, სადაც წარმოების პროცესის 8 საათზე მეტი ხანგრძლივობის უწყვეტი რეჟიმია, ეს ზღვარი კვირაში 48 საათია. სამუშაო დღეებს შორის უწყვეტი დასვენება 12 საათზე ნაკლები არ უნდა იყოს. თუ სამუშაო დღის განმავლობაში სამუშაო დრო 6 საათს აღემატება, დასაქმებულს შესვენების უფლება წარმოეშობა, და თუ სამუშაო დრო არანაკლებ 6 საათია — შესვენება სულ მცირე 60 წუთი უნდა იყოს. მეძუძურ ქალს, რომელიც 1 წლამდე ბავშვს კვებავს, მოთხოვნის საფუძველზე ეძლევა დამატებითი შესვენება ბავშვის კვებისთვის არანაკლებ 1 საათისა, რომელიც სამუშაო დროში ითვლება და ანაზღაურდება. 7-დღიანი პერიოდის განმავლობაში დასაქმებული უწყვეტად უნდა ისარგებლოს არანაკლებ 24 საათიანი დასვენებით; მხარეთა შეთანხმებით ეს დასვენება შეიძლება ორად გაიყოს არაუმეტეს 14 დღის განმავლობაში. 16-დან 18 წლამდე არასრულწლოვნის სამუშაო დრო კვირაში 36 საათს, ხოლო სამუშაო დღეში 6 საათს არ აღემატება.
არასრულწლოვნებისთვის კანონი ცალკე ზღვრებს აწესრიგებს: 16-დან 18 წლამდე პირის სამუშაო დრო კვირაში 36 საათს და სამუშაო დღეში 6 საათს არ უნდა აღემატებოდეს, ხოლო 14-დან 16 წლამდე პირისა — კვირაში 24 საათს და დღეში 4 საათს. ყოველკვირეული დასვენების წესიც ზუსტია: დამსაქმებელი ვალდებულია 7-დღიანი პერიოდის განმავლობაში დასაქმებულს უზრუნველყოს უწყვეტი დასვენება არანაკლებ 24 საათისა; მხარეთა შეთანხმებით ეს დასვენება 14 დღის განმავლობაში ორჯერ, მიმდევრობით, 24-საათიანი ფორმით გამოიყენება.