სოციალური მედიის წესის სამართლებრივი ჩარჩო
სოციალური მედიის კორპორატიული წესი შრომით ურთიერთობაში ჩართული ყველა მხარის ინტერესს აბალანსებს: დამსაქმებლის კანონიერ ინტერესებს, თანამშრომლის გამოხატვის თავისუფლებას და მესამე პირთა უფლებებს. ამ გვერდზე ვხსნით, რომელი ნორმები აწესრიგებს ამ ბალანსს და რა უნდა აისახოს წესის ტექსტში.
სოციალური მედიის გამოყენების კორპორატიული წესი საქართველოში ცალკე სტატუტს არ ეყრდნობა — ის ცოცხალია მხოლოდ მაშინ, თუ სამ ნორმაზეა აწყობილი: შრომის შინაგანაწესი, როგორც სამართლებრივი ფორმა (მუხლი 23), ხელშეკრულებასთან მისი მიბმის წესი, რომელიც დარღვევას პასუხისმგებლობის საფუძვლად აქცევს (მუხლი 47), და ინფორმაციის დანიშნულების ზღვარი, რომელიც თანამშრომლის შესახებ მოპოვებული მონაცემების ფარგლებს ზღუდავს (მუხლი 11). ამერიკული პრაქტიკის სასამართლო სწავლებები სოციალურ მედიაში დაცული „კოლექტიური საქმიანობის“ შესახებ ქართულ სამართალში არ არსებობს — მათი იმპორტი პოლიტიკის ტექსტში შეცდომაა.