პროგრამული უზრუნველყოფის განვითარების ხელშეკრულების სამართლებრივი ბუნება
პროგრამული უზრუნველყოფის შეკვეთით განვითარება საქართველოში სპეციალური კანონით არ არის რეგულირებული — მას სამოქალაქო კოდექსის ნარდობის ხელშეკრულების ნორმები აწესრიგებს. 629-ე მუხლის ცნების მიხედვით, ნარდობის ხელშეკრულებით მენარდე კისრულობს შეასრულოს ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამუშაო, ხოლო შემკვეთი ვალდებულია გადაუხადოს მენარდეს შეთანხმებული საზღაური. პროგრამული უზრუნველყოფის კონტექსტში ეს ნიშნავს: დეველოპერი შედეგს აწარმოებს, კლიენტი კი — უზრუნველყოფს ანაზღაურებას.
მნიშვნელოვანია საკუთრების საკითხიც. თუ ნარდობა ითვალისწინებს რაიმე ნაკეთობის დამზადებას და მენარდე მას ამზადებს თავის მიერ შეძენილი მასალით, ის შემკვეთს გადასცემს საკუთრებას დამზადებულ ნაკეთობაზე. თუ დამზადებულია გვაროვნული ნივთი — გამოიყენება ნასყიდობის წესები. ანუ პროგრამული პროდუქტი, რომელიც დეველოპერმა საკუთარი რესურსებით შექმნა, კანონით დადგენილი წესით შემკვეთის საკუთრებაში გადადის.
ხარჯთაღრიცხვის საკითხსაც იმავე მუხლი წყვეტს: ნარდობასთან დაკავშირებული ხარჯთაღრიცხვის შედგენა არ ანაზღაურდება, თუ შეთანხმებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული. ეს ნიშნავს, რომ დროისა და მასალების დათვლაზე დამყარებული მოდელი მხოლოდ ხელშეკრულებით შეგიძლიათ — კანონი შედეგზე ორიენტირებული გადახდის პრეზუმფციას აყალიბებს.