იპოთეკის ხელშეკრულების არსი და სამართლებრივი მნიშვნელობა
იპოთეკის ხელშეკრულება უზრუნველყოფს კრედიტორის მოთხოვნის შესრულებას უძრავი ნივთით: თუ მოვალე ვალდებულებას არ შეასრულებს, კრედიტორი უფლებამოსილია მოითხოვოს ამ ნივთის რეალიზაცია და ამონაგები მოთხოვნის დაფარვაზე მიიღოს. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსი ამ სფეროს წესრიგდებს იპოთეკის რეგისტრაციის (მუხლი 289), ერთი უძრავი ნივთის იპოთეკით რამდენჯერმე დატვირთვის (მუხლი 290), იპოთეკისა და მის საფუძვლად არსებული მოთხოვნის გადაცემის (მუხლი 295), საჯარო რეესტრში გარიგების წარდგენის (მუხლი 311¹) და იპოთეკით დატვირთული ნივთის რეალიზაციის მოთხოვნის (მუხლი 301) ნორმებით.
პრაქტიკულად იპოთეკის ხელშეკრულება ყველაზე ხშირად სესხის ან კრედიტის გაცემისას დგება: ბანკი ან სხვა გამსესხებელი ფულს გასცემს იმ პირობით, რომ მსესხებლის უძრავი ქონება დატვირთავს იპოთეკით. სწორედ ამ დროს წყდება, რა შეიტანს ხელშეკრულებაში მხარეები, როგორ და როდის შევა იგი ძალაში და რა მოჰყვება ვალდებულების დარღვევას — სამივე კითხვას კოდექსი ზუსტად ადგენს.