საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის მუხლი 71 აწესრიგებს ადმინისტრაციულ პასუხისმგებლობას საქართველოს ტყის დანაგვიანებისა და დაზიანებისთვის მავნე ნივთიერებებით. ტყე ერთ-ერთი ყველაზე მგრძნობიარე და ხანგრძლივად აღდგენადი ეკოსისტემაა: მავნე ნივთიერების ერთხელ მოხვედრაც კი შეიძლება მთელი მასივის ხეების გახმობის ან დაავადების მიზეზი გახდეს, და მისი სრულფასოვანი აღდგენა წლებს და ათწლეულებს იღებს. ამ გვერდზე დეტალურად ავღწერთ, რომელი ქმედებები ისჯება ამ მუხლით, რა ჯარიმა გათვალისწინებულია, როგორ ადგინდება მიზეზობრიობა და შედეგი, და რას ნიშნავს ეს პრაქტიკულად მეტყევეების, მესაკუთრეებისა და საწარმოო საქმიანობის მონაწილეებისთვის.
რას განსაზღვრავს მუხლი 71
ნორმის თანახმად, საქართველოს ტყის დანაგვიანება და დაზიანება რადიოაქტიური, ბაქტერიოლოგიური, ქიმიური ან სხვა მავნე ნივთიერებებით, რადიოაქტიური ნარჩენებით, სამრეწველო, საყოფაცხოვრებო ან სხვაგვარი ჩამდინარე წყლებით, მავნე ნივთიერებათა გამონაფრქვევებით, რამაც ტყის გახმობა ან დაავადება გამოიწვია, იწვევს დაჯარიმებას 1000 ლარის ოდენობით. ჩამონათვალი ფართოა და მოიცავს როგორც ნივთიერებათა სახეებს, ასევე მათ წყაროებს — ნარჩენებიდან ჩამდინარე წყლებამდე და გამონაფრქვევებამდე.
შედეგის მნიშვნელობა — გახმობა ან დაავადება
ამ ნორმის განმასხვავებელი ნიშანია შედეგი: პასუხისმგებლობა მთლიან ოდენობაში იმ შემთხვევაში არის ჩამოყალიბებული, როცა მავნე ზემოქმედებამ ტყის გახმობა ან დაავადება გამოიწვია. ეს არ ნიშნავს, რომ მავნე ნივთიერების ტყეში მოხვედრა უშედეგოდ რჩება სამართლის თვალსაზრისით — საქართველოს კანონმდებლობა მავნე ნივთიერებებთან დაკავშირებულ სხვა მოთხოვნებსაც შეიცავს, თუმცა ამ მუხლით სანქცია სწორედ აღნიშნულ შედეგთანაა დაკავშირებული. გახმობა და დაავადება ტყის მდგომარეობის ობიექტური და დაუყოვნებელი გაუარესებაა, და მისი დადგენა საგანგებო ცოდნას — სატყეო ექსპერტიზას საჭიროებს.
ვის შეიძლება ეხებოდეს ეს ნორმა
პრაქტიკაში მუხლი 71-ით გათვალისწინებული სანქცია ყველაზე ხშირად შემდეგ სიტუაციებში გამოიყენება:
- საწარმოო ობიექტების მიმდებარე ტყის ზონებზე გამონაფრქვევების ზემოქმედებისას;
- ჩამდინარე წყლების ტყის ტერიტორიაზე გაშვების ან მათ მიერ ტყემდე მიღწევისას;
- ნარჩენების, მათ შორის საყოფაცხოვრებო ნაგავის, ტყეში მოხვედრისას;
- რადიოაქტიული ან ბაქტერიოლოგიური ფაქტორების ზემოქმედებისას.
თითოეულ შემთხვევაში უნდა დადგინდეს მავნე ნივთიერების წყარო, ზემოქმედების მექანიზმი და შედეგის სატყეო კვალიფიკაცია.

