სერვისის შესახებ
საქართველოში გამოტანილი საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების წინააღმდეგ კანონი მხოლოდ ერთ საპროცესო საშუალებას ტოვებს — გაუქმებას, და ამ გზის საფუძვლები ამოწურული ჩამონათვალია. „საარბიტრაჟო საქმეთა შესახებ“ კანონის მუხლები 42 და 43 განსაზღვრავენ, რომელ შემთხვევებში შეიძლება სასამართლომ გადაწყვეტილება გააუქმოს, რა ვადაში შეიძლება საჩივრის შეტანა და როგორ შეიძლება განხილვის შეჩერება იმისთვის, რომ არბიტრაჟმა თავად აღმოფხვრას გაუქმების საფუძველი. ჩვენი სერვისი მხარეებს ამ რთული ეტაპის სწორ გავლაში ეხმარება.
გაუქმება — ერთადერთი საშუალება და ამოწურული საფუძვლები
მუხლი 42 თავიდანვე სახავს პერსპექტივას: ამ კანონის ფარგლებში საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების საწინააღმდეგო ერთადერთი საპროცესო საშუალებაა გაუქმება. სასამართლო გადაწყვეტილებას გააუქმებს მხოლოდ განსაზღვრულ შემთხვევებში: მხარე, რომლის წინააღმდეგაც გადაწყვეტილებაა გამოტანილი, საჩივრით მიმართავს და ამტკიცებს, რომ შეთანხმების გაფორმების დროს ის არაუფლებამოსილი იყო ან მხარდაჭერის მიმღები, რომელსაც შესაბამისი მხარდაჭერა არ მიუღია, ანდა შეთანხმება ბათილია ან ძალადაკარგულია — მხარეების მიერ შეთანხმებაში მითითებული სამართლის ნორმების, ხოლო ასეთი მითითების არარსებობისას საქართველოს კანონმდებლობის მიხედვით; რომ ის არ იყო ჯეროვნად ინფორმირებული არბიტრის დანიშვნის ან განხილვის შესახებ და ვერ წარადგინა პოზიცია; რომ გადაწყვეტილება ეხება დავას, რომელიც არბიტრაჟში არ წარდგენილა, ან შეიცავს მოთხოვნის ფარგლებს სცილდებოდეს — ამ შემთხვევაში შესაძლებელია გაუქმება მხოლოდ ფარგლებს გადაცილებულ ნაწილში; ან რომ არბიტრაჟის შემადგენლობა ან წარმოება არ შეესაბამებოდა მხარეთა შეთანხმებას ან კანონს. სასამართლოს თავადვე შეუძლია დაადგინოს, რომ დავა არ შეიძლება იყოს საარბიტრაჟო განხილვის საგანი ან რომ გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება საჯარო წესრიგს — ეს ორივე გაფართოებული საფუძველი ექს ოფიციო გამოიყენება.
ვადები და აღსრულების ეფექტი
საჩივარი გადაწყვეტილების გაუქმების შესახებ შეიძლება სასამართლოში წარედგინოს გადაწყვეტილების მხარისთვის ჩაბარებიდან 90 დღის განმავლობაში; ხოლო თუ მხარემ გადაწყვეტილებასთან დაკავშირებული კანონით გათვალისწინებული შესაბამისი მოთხოვნა წარადგინა, ვადა ითვლება ამ მოთხოვნასთან დაკავშირებით არბიტრაჟის მიერ გამოტანილი გადაწყვეტილების ჩაბარების მომენტიდან. საჩივრის შეტანა თავისთავად გადაწყვეტილების აღსრულებას არ აჩერებს — გარდა კანონით გათვალისწინებული გამონაკლისისა; და თუ სასამართლოს გადაწყვეტილება ცნობისა და აღსრულების შესახებ უკვე გამოტანილია, გაუქმება იმ საფუძვლით აღარ დაიშვება, რომელიც ცნობის პროცესში არსებითად განხილულ და უარყოფილია — საჩივარი არ მიიღება, ხოლო მიღებული მაინც წარმოებაში შეწყდება. ეს ნიშნავს, რომ პოზიციის დაზოგვა მოგვიანებით აღარ მუშაობს: ყველა არსებითი არგუმენტი პირველივე შესაძლებლობაზე უნდა იყოს გამოყენებული. ამიტომ საჩივრის მომზადება იწყება ჯერ კიდევ საარბიტრაჟო განხილვის ფაზაში: ყოველი დარღვევის წერილობითი ფიქსაცია მაშინვე, როცა ის მოხდა, სასამართლოში მტკიცებულებად გარდაიქმნება.










