მრავალი სამოქალაქო დავა სასამართლომდე საერთოდ არ აღწევს ან სასამართლოშივე მშვიდობიან ფინალს პოულობს — ამის ერთ-ერთი ინსტრუმენტია სასამართლოს მიერ საქმის მედიაციაზე გადაგზავნა. საქართველოს „მედიაციის შესახებ“ კანონი ამ მექანიზმს მუხლებით 2, 4 და 7 აწესრიგებს: მუხლი 2 განმარტავს, რა არის სასამართლო მედიაცია, მუხლი 4 — როგორ ირჩევენ მედიატორს სასამართლო მედიაციის დროს, და მუხლი 7 — რა არის მედიაციის დაწყების წინაპირობა და მომენტი. ამ გვერდზე განვმარტავთ ამ ჯაჭვს და გაჩვენებთ, სად ერთვის სასამართლო პროცესი მედიაციას და რა ხდება მედიაციის შემდეგ.
რა არის სასამართლო მედიაცია (მუხლი 2)
მუხლი 2-ის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, სასამართლო მედიაცია არის მედიაცია, რომელიც ხორციელდება სარჩელის სასამართლოში წარდგენის შემდეგ, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსით დადგენილი წესით, სასამართლოს მიერ საქმის მედიატორისათვის გადაცემის შემთხვევაში. ეს განმარტება სამ მნიშვნელოვან ნიშანს შეიცავს: სარჩელი უკვე სასამართლოშია, გადაცემას ახდენს სასამართლო და წესს საპროცესო კანონმდებლობა ადგენს — ანუ სასამართლო მედიაცია სასამართლო პროცესის იმავე საქმეზე გაგრძელებაა, ოღონც განხილვა მედიატორზეა გადატანილი. ამასთან, კანონი განასხვავებს სასამართლო მედიაციას კერძო მედიაციისგან, რომელიც მხარეთა ინიციატივით, სასამართლოს მიერ საქმის გადაცემის გარეშე მიდის; მედიაციის მონაწილეები კი მედიატორი, მხარეები, მხარეთა წარმომადგენლები და მესამე პირი არიან.