შრომითი მედიაცია დასაქმებულსა და დამსაქმებელს საშუალებას აძლევს, შრომითი ურთიერთობიდან წარმოშობილი უთანხმოება მედიატორის დახმარებით, სასამართლო განხილვის გარეშე დაასრულოს. საქართველოში ეს პროცესი „მედიაციის შესახებ“ კანონით რეგულირდება, რომლის მუხლი 1 განსაზღვრავს მოქმედების სფეროს, მუხლი 7 — მედიაციის დაწყების წესს, ხოლო მუხლი 12 — მოთხოვნის ხანდაზმულობის ვადის დენის შეჩერებას კერძო მედიაციის დროს. ამ გვერდზე განვმარტავთ, როგორ მუშაობს ეს ნორმები შრომითი დავის დროს, რომელი შრომითი დავები მოდის ამ რეჟიმზე და რას უნდა ელოდოს თქვენ, თუ ურთიერთობა კონფლიქტამდე აღწევს.
კანონის მოქმედების სფერო შრომით დავებზე (მუხლი 1)
„მედიაციის შესახებ“ კანონი განსაზღვრავს მედიაციის წარმართვის პრინციპებს, მედიატორთა პროფესიული გაერთიანების ორგანიზებისა და საქმიანობის წესებს, მედიატორის უფლებამოსილებებს და საერთაშორისო სამედიაციო მორიგების ცნობისა და აღსრულების წესებს. კანონის მოქმედება ვრცელდება მედიაციის თაობაზე შეთანხმების საფუძველზე წარმართულ მედიაციაზე, აგრეთვე სასამართლო მედიაციაზე, რომელიც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსითაა განსაზღვრული. ამასთან, მნიშვნელოვანია ზღვარი: კანონის მოქმედება არ ვრცელდება სანოტარო მედიაციაზე, არასრულწლოვანთა მართლმსაჯულების კოდექსით გათვალისწინებულ მედიაციაზე და — შრომითი დავებისთვის გადამწყვეტი — კოლექტიური დავის განხილვისა და გადაწყვეტის მიზნით შრომის კოდექსით გათვალისწინებულ მედიაციაზე. ეს ნიშნავს, რომ ინდივიდუალური შრომითი დავები ამ კანონის ზოგად რეჟიმს ექვემდებარება, ხოლო კოლექტიური შრომითი დავა სპეციალურ, შრომის კანონში ასახულ შემათანხმებელ პროცედურებს მიჰყვება.