არაკეთილსინდისიერი სავაჭრო პრაქტიკა საქართველოს კანონმდებლობაში
არაკეთილსინდისიერი სავაჭრო პრაქტიკა საქართველოში, პირველ რიგში, კონკურენციის სამართლის ინსტიტუტია: იგი ეყრდნობა კონკურენციის შესახებ საქართველოს კანონს, რომლის შესაბამისი ნორმა ეკონომიკური აგენტების არაკეთილსინდისიერ ქმედებებს პირდაპირ კრძალავს. თქვენ რომ გესმოდეთ ამ გვერდის საზღვრები, აუცილებელია თავიდანვე ითქვას: მომხმარებლებსა და ბიზნესს შორის გაბატონებული ურთიერთობების ცალკელი სამომხმარებლო რეგულატორული რეჟიმი ამ გვერდის სამართლებრივ საფუძველში არ არის შესული, ამიტომ ქვემოთ მოყვანილი ანალიზი სწორედ კონკურენციის კანონის აკრძალვას ემყარება. ასევე მნიშვნელოვანია, რომ ევროკავშირის არაკეთილსინდისიერი სავაჭრო პრაქტიკების შესახებ დირექტივა უცხოური სამართლებრივი ინსტრუმენტია და საქართველოს მიმართ არ გამოიყენება — იგი აქ მხოლოდ შედარებითი კონტექსტისთვის სახელდება და არა როგორც მოქმედი ნორმა.
კანონის მუხლი 3 განმარტავს იმ ძირითად ტერმინებს, რომლებზედაც აკრძალვაა აგებული: ეკონომიკური აგენტი არის ფიზიკური პირი, იურიდიული პირი, სხვა გაერთიანება ან ასოციაცია, რომელიც ეკონომიკურ საქმიანობას ახორციელებს რეზიდენტობისა და სამართლებრივი ფორმის განურჩევლად; კონკურენტი ეკონომიკური აგენტი — შესაბამის ბაზარზე მოქმედი ან პოტენციური მოთამაშე; ხოლო შესაბამისი ბაზარი — საქონლის ან მომსახურების მიმოქცევის სფერო განსაზღვრულ ტერიტორიაზე, რომელიც შესაძლოა მოიცავდეს საქართველოს მთელ ტერიტორიას, მის ნაწილს ან სხვა ქვეყნის ტერიტორიის ნაწილთან ერთად. ამავე მუხლი განმარტავს განმცხადებელსა და მომჩივანს — იმ პირთა კატეგორიებს, რომლებსაც სააგენტოსთვის მიმართვის უფლება აქვთ.