„ორმაგი მოქალაქეობის მინიჭების“ რეალური მექანიზმი — შენარჩუნება
ქართულ სამართალში „ორმაგი მოქალაქეობის მინიჭება“ როგორც ასეთი არ არსებობს — მოქმედი მექანიზმი შენარჩუნებაა. „საქართველოს მოქალაქეობის შესახებ“ ორგანული კანონის 21-1 მუხლის თანახმად, საქართველოს მოქალაქე შეინარჩუნებს საქართველოს მოქალაქეობას, თუ იგი სხვა ქვეყნის მოქალაქეობის მოპოვებამდე საქართველოს სახელმწიფოსგან მიიღებს თანხმობას საქართველოს მოქალაქეობის შენარჩუნებაზე. ანუ გადაწყვეტილების წერილი არა მინიჭების, არამედ წინასწარი თანხმობის სახით იწერება და თანხმობა გაიცემა, თუ მოქალაქის საქართველოსთან კავშირი სარწმუნოდ იქნება მიჩნეული. დასკვნა ყოველთვის დოკუმენტებზეა დამოკიდებული და არა განაცხადის ფორმულირებაზე.
ეს განსხვავება პრაქტიკულია: თუ მოქალაქე სხვა ქვეყნის მოქალაქეობას თანხმობის გარეშე მოიპოვებს, ქართული მოქალაქეობა შეუწყდება. ამიტომ დაგეგმვა უნდა დაიწყოს მოქალაქეობის მიღებამდე და არა მის შემდეგ.
სარწმუნო კავშირის შეფასება ფორმალური ჩამონათვალი არ არის: იგი პიროვნულ, სოციალურ და ეკონომიკურ მასალაზე აგებს, ამიტომ განაცხადის მომზადება ამ მტკიცებულებების სისრულით იწყება. დოკუმენტების ერთი ნაკლული ბმულიც კი ვადას ანაცვლებს ხელახალი მოთხოვნით.
პრაქტიკაში ეს ნიშნავს, რომ კავშირის დასაბუთება მოქალაქის ცხოვრების რეალურ მდგომარეობას უნდა ეყრდნობოდეს და არა ფორმალურ ცნობებს. ამიტომ საკითხის დასმამდე დოკუმენტური საფუძვლის წინასწარ შედგენა გადამწყვეტია.