მომხმარებლის უფლებების დაცვა საფინანსო სექტორში ეროვნული ბანკის ამოცანათა შორის ცალკე მიმართულებაა. „ეროვნული ბანკის შესახებ“ ორგანული კანონი აწესრიგებს, როგორ აყალიბებს ეროვნული ბანკი მომხმარებლის დაცვის წესებს ფინანსური სექტორის წარმომადგენლებისთვის, სესხის გამცემი სუბიექტებისა და ვირტუალური აქტივის მომსახურების პროვაიდერებისთვის, სად განიხილება საგადახდო მომსახურებასთან დაკავშირებული საჩივრები, რა მოთხოვნები აქვთ ვალუტის გადამცვლელ პუნქტებს და როგორ ხორციელდება ეროვნული ბანკის სასესხო და სადეპოზიტო ოპერაციები. ამ გვერდზე ეს საკითხები დეტალურად არის განმარტებული.
მომხმარებლის უფლებების დაცვის საერთო ჩარჩო
ეროვნული ბანკი სამართლებრივი აქტით შეიძლება დაუდგინოს საფინანსო სექტორის წარმომადგენელსა და სესხის გამცემ სუბიექტს მომხმარებლის უფლებების დაცვის სხვადასხვა წესი: სესხის, საბანკო კრედიტის გაცემისას ან სახსრების მოზიდვისას მომხმარებლის უფლებების დაცვის წესს — მათ შორის, მომხმარებლის მიერ ხელშეკრულებაზე უარის თქმისა და მომხმარებლისთვის აუცილებელი ინფორმაციის მიწოდების საკითხებს; ასევე შეღავათებისა და პირობების სხვა წესებს, რომლებიც სამოქალაქო კანონმდებლობით დადგენილ ზოგად წესებს შეიძლება განსხვავდებოდეს — მაგალითად, წინსწრებით დაფარვის საკომისიოსთან დაკავშირებით. ვირტუალური აქტივის მომსახურების პროვაიდერსაც ბანკი განუსაზღვრავს მომხმარებლის უფლებების დაცვის, მათ შორის აუცილებელი ინფორმაციის მიწოდების წესს.
ამ კანონით გათვალისწინებული უფლებამოსილებებიდან გამომდინარე, „მომხმარებლის უფლებების დაცვის შესახებ“ კანონით დადგენილი მოთხოვნების დაცვას უზრუნველყოფს ეროვნული ბანკი. ამ მიზნით იგი გამოსცემს სამართლებრივ აქტებს, ატარებს ღონისძიებებს, გასცემს წერილობით მითითებებს, დაწესებს დამატებით მოთხოვნებსა და შეზღუდვებს და გამოიყენებს საზედამხედველო ზომებსა და სანქციებს. ალბათობა, რომ მომხმარებლის უფლება რეალურად დაიცვას, სწორედ ამ ინსტრუმენტებზეა დამოკიდებული.