ექსტრადიციის პროცესში დაცვა კანონით დადგენილი გამომრიცხავი საფუძვლების მოძიებასა და დასაბუთებაზეა აგებული: სისხლის სამართლის სფეროში საერთაშორისო თანამშრომლობის შესახებ საქართველოს კანონი ზუსტად აწესრიგებს, რომელი დანაშაული ექვემდებარება გადაცემას, რომელ შემთხვევებშია ექსტრადიცია აკრძალული და როგორ წყდება დაკავებისა და გადაწყვეტილების საკითხები. ამ გვერდზე განვმარტავთ ამ წესებს იმისთვის, რომ პირმა და მისმა ადვოკატმა იცოდნენ, რომელ საფუძვლებზეა შესაძლებელი ექსტრადიციაზე უარის მიღება.
რომელი დანაშაული ექვემდებარება ექსტრადიციას
თუ საერთაშორისო ხელშეკრულებით ან ინდივიდუალური შეთანხმებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, პირის უცხო სახელმწიფოში ექსტრადირება განხორციელდება ისეთი დანაშაულის ჩადენისათვის, რომლებიც როგორც საქართველოს, ისე შესაბამისი უცხო სახელმწიფოს კანონმდებლობით ისჯება სულ მცირე ერთი წლის ვადით თავისუფლების აღკვეთით ან უფრო მკაცრი სასჯელით. მსჯავრდებულის შემთხვევაში ასევე აუცილებელია, რომ მას მისჯილი ჰქონდეს სულ მცირე ოთხი თვით თავისუფლების აღკვეთა. თუ შუამდგომლობა რამდენიმე დანაშაულს ეხება, რომელთაგან ზოგიერთი ვერ აკმაყოფილებს სასჯელის ზომის მოთხოვნას, მაგრამ ისჯება თავისუფლების აღკვეთით ან ჯარიმით, ექსტრადიცია მაინც შეიძლება; ეს წესი საქართველოში ექსტრადირების შემთხვევასაც ეხება.