სამხედრო სამსახურის საწინააღმდეგო დანაშაულის ცნება
სისხლისსამართლებრივი დაცვა სამხედრო სასამართლოში იწყება ცნების გაგებით: სამხედრო სამსახურის საწინააღმდეგო დანაშაულად ითვლება სისხლისსამართლებრივი კოდექსის შესაბამისი თავით გათვალისწინებული ქმედება, მიმართული სამხედრო სამსახურის წესის წინააღმდეგ, ჩადენილი სამხედრო მოსამსახურის მიერ ან რეზერვისტის მიერ სარეზერვო სამხედრო სამსახურის გავლისას. ეს ნიშნავს, რომ დანაშაულის სუბიექტი სპეციალურია — ჩვეულებრივი მოქალაქის მიერ იგივე ქმედების ჩადენა ამ თავით არ განიხილება. ომიანობის ან საომარი მდგომარეობის დროს პასუხისმგებლობა ამ დანაშაულისთვის საქართველოს კანონმდებლობით განისაზღვრება, რაც სამშვიდობო დროის სანქციებთან შედარებით განსხვავებულ რეჟიმს ქმნის. დაცვის სტრატეგია ამიტომ ყოველთვის იწყება იმით, დადგინდეს, იყო თუ არა პირი დანაშაულის ჩადენის მომენტში სამხედრო მოსამსახურე ან რეზერვისტი და რომელი რეჟიმი — სამშვიდობო თუ საომარი — გამოიყენება.
უფროსის ბრძანების შეუსრულებლობა და წინააღმდეგობა
ბრძანების შეუსრულებლობის შემადგენლობა რამდენიმესაფეხურიანია. დადგენილი წესით გაცემული უფროსის ბრძანების შეუსრულებლობა ხელქვეითის მიერ, რამაც არსებითად დააზიანა სამხედრო სამსახურის ინტერესი, ისჯება სამხედრო პირის სამსახურებრივი შეზღუდვით ვადით ორ წლამდე ან თავისუფლების აღკვეთით ვადით ერთ წლამდე. იგივე ქმედება, ჩადენილი ჯგუფურად ან გაუფრთხილებლობით მძიმე შედეგის გამომწვევად, ისჯება თავისუფლების აღკვეთით ვადით ორიდან ხუთ წლამდე. თუ ბრძანებულება არ შესრულდა სამსახურისადმი დაუდევარი ან არაკეთილსინდისიერი დამოკიდებულების გამო და ამან არსებითად დააზიანა სამსახურის ინტერესი, გამოიყენება სამსახურებრივი შეზღუდვა ვადით ერთ წლამდე. უფროსისადმი წინააღმდეგობა ანდა მისი იძულება დაარღვიოს სამხედრო სამსახურის მოვალეობა ძალადობით ან ძალადობის მუქარით ისჯება სამსახურებრივი შეზღუდვით ვადით ორ წლამდე ან თავისუფლების აღკვეთით ვადით ორიდან ხუთ წლამდე, ხოლო იგივე ქმედება ჯგუფურად, იარაღის გამოყენებით ან ჯანმრთელობის ნაკლებად მძიმე ან მძიმე დაზიანების, ანდა სხვა მძიმე შედეგის გამოწვევით — თავისუფლების აღკვეთით ვადით ოთხიდან რვა წლამდე. თითოეული საფეხური ცალ-ცალკე უნდა იქნეს დადგენილი: ჯგუფურობა, იარაღი და შედეგის სიმძიმე საკვალიფიცირებელი ნიშნებია, რომელთა უსაფუძვლოდ მიკუთვნება ბრალდებას უნდა ეჭვქვეშ დადგეს.